ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٢

574

اين فضاى تنگ جاى پر زدن فياض نيست * فكر بال‌افشانيى در عرضهء ديگر كنم

خواهم ز داغ عشق لباسى به بر كنم * الماس كو كه ابره اين آستر كنم

اى ناله بىرفيق به جنگ اثر متاز * صبرى كه آه سوخته را هم خبر كنم

بر اوج شعله جلوهء پروازم آرزوست * كو آتشى كه تربيت بال‌وپر كنم

بىگريه پرتوى ندهد صبح طالعم * كو خون كه روغنى به چراغ سحر كنم

معشوق مبتذل نشود از نگاه گرم * نگذاشت غيرتم كه در آن دل اثر كنم

فياض نامه‌اى كه نويسم به نزد يار * از شوق سر نكرده قلم گريه سر كنم

كى بود دل ز مى وصل تو سرشار كنم * غصه را خون كنم و در دل اغيار كنم

طفل مكتب شوم و پيش اديب نگهت * سبق « 1 » شكوهء هجران تو تكرار كنم

ته بته شكوهء خون گشته كه در دل گرهست * گريه بگشايد و من پيش تو اظهار كنم

پاى تا سر همه از شوق تماشاى رخت * نگهى گردم و دريوزهء ديدار كنم

ساغر حوصله كز بادهء بيداد تهيست * بازش از تلخ مىناز تو سرشار كنم

تو نهى لب به لب خنده و من از سر شوق * گريه را بر رخ شادى مژه افشار كنم

خنده را تا به لب لعل تو بينم گستاخ * صد هوس را گره خاطر افكار كنم

پر كنى ناز تو و كم نكنم من ز نياز * كم كنى گوش تو و من گله بسيار كنم

كى بود همره آن شوخ چو بلبل فياض * به كف اين تازه غزل روى به گلزار كنم

تا ابد ديگرش از لعل تو مأيوس كنم * از لب ساغر اگر آرزوى بوس كنم

هر شبى كز تو مرا خانه منور گردد * شمع را پردگى خلوت فانوس كنم

منصب خاك رهى نامزد من كردى * خواهم اى پادشه حسن كه پابوس كنم

نفس سوخته‌اش بند نهد بر پروبال * ناله در سينه چو از بيم تو محبوس كنم

منعم از عشق و جنون چند كنى اى فياض * من نيم آنكه دگر گوش به سالوس كنم

تا بكى پيوسته وصف طرهء پرخم كنم * خواهم اين سودا دگر از خاطر خود كم كنم

نغمهء ساز طرب با من نمىسازد دگر * گوش را خواهم كه وقف حلقهء ماتم كنم

( 1 ) - سبق ، درس روزانه .