ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٨

560

ز داغ لاله چشم آمد به داغم * ز بوى گل پريشان شد دماغم

گل امّيد از باليدگيها * نگنجد تنگ در آغوش باغم

چه خصمى بود با دردم دوا را * كه مرهم شد سَبَل « 1 » در چشم داغم

درين گمگشتگى ترسم كه گيرند * ز آواز پر عنقا سراغم

شبم پروانه بلبل بود در بزم * كه كرد اين روغن گل در چراغم

تو دير آيى و ترسم بادهء عمر * نمى باقى نماند در اياغم

چه منت از هما فياض كز بخت * به سر بس سايبان پرّ زاغم

نه بهر اينكه عالم بر دلم تنگست مىنالم * ولى بىناله بودن در قفس ننگست مىنالم

گمان رحم اگر مىداشتم كى ناله مىكردم * دلم جمعست مىدانم دلش سنگست مىنالم

نه قانونيست در سوزم نه آهنگيست در سازم * دلم با ناله خوش دارد هر آهنگست مىنالم

كمان تيرِ آهِ نارسا زور دگر دارد * نفس را دستگاه ناله تا تنگست مىنالم

درين پيرانه‌سر منعم چه حاصل كردن از ناله * مرا تا قامت خم‌ديده چون چنگست مىنالم

مرا با تو اگر وصلست اگر هجرست مىسوزم * ترا با من اگر صلحست اگر جنگست مىنالم

گهى چون بحر در جوشم گهى چون كوه خاموشم * بلى فياض مدهوشم به هر رنگست مىنالم

هزاران منزلم طى گشت و من در اولين گامم * بود پيدا ز آغازم كه پيدا نيست انجامم

مرا به پاره كردن جامهء عزت به بدنامى * كه تنگ آيد لباس نيك‌ناميها بر اندامم

تكلّف ترك آدابست ارباب محبت را * همينم بس كه گاهى بىتكلف مىبرى نامم

ستم باشد به زهر آغشتن لب در عتاب من * تو كز تحريك ابرويى توانى داد دشنامم

ترا بر خاطر آيينه گردى تازه مىبينم * بگو اى روز روشن چون نباشد تيره ايّامم

فريب سوختن زان شعله خوردم ورنه مىدانم * كه چون خاكستر پروانه آخر مىكند خامم

ز كف فياض دادم دامن وصل محال او * چسان نوميد ننشينم كه عنقا جسته از دامم

ز دانش همين بس كه نام تو دانم * سوادم همين بس كه خط تو خوانم

چرا نالم از ضعف آن قوتم بس * كه آهى بعمرى به پايان رسانم

( 1 ) - سبل - ق 20 / 4 .