ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٦

554

چه خجلتها كه از عشق تو دارد جسم بىجانم * به پيش اين هما تا چند مشت استخوان ريزم

نصيب من نشد فياض پروازى به كام دل * ازين ترسم كه آخر بال‌وپر در آشيان ريزم

نديد كشت امل قطره‌اى ز جوى كسم * به آب آينه رو شست چهرهء هوسم

نسيم بوى گلى تازه بر مشامم زد * به احتياط بگيريد رخنهء قفسم

فغان كه شيونم آخر به گوش كس نرسيد * ميان قافله گم گشت نالهء جرسم

به دست كوتهم انديشهء بلندى هست * هواى جلوهء عنقاست در سر مگسم

هزار مطلب سر بسته در دلم گر هست * ولى ز شرم طلب تنگ مىشود نفسم

كلاه گوشهء فقرم به فرق ارزانى * كزو به دولت جاويد هست دسترسم

گذشت تيغ وى از ننگ خون من فياض * قبول شعله نگرديد مشت خار و خسم

گهى كه نام به سوى تو دلربا بنويسم * شكايتى به لب آرم ولى دعا بنويسم

شكايتى به دلم در تموّج آمده هيهات * دگر چها به لب آرم دگر چها بنويسم

به ياد قد تو هر مصرعى كه در قلم آرم * كنم بهانهء مشق و هزار جا بنويسم

گرفتم آنكه نويسم حديث نرگس جانان * كرشمه چون بنگارم چسان ادا بنويسم

ز عشوه‌هاى تو هر دم به لوح خاطر فياض * هزار معنى بيگانه آشنا بنويسم

خوش آنكه دست بدست سبوى مىباشم * چو ديده باز كنم روبروى مىباشم

چرا خورم غم روزى چو مىتوانم كرد * كه زنده تا به قيامت به بوى مىباشم

ز قيل و قال حكيمان دلم گرفت كجاست * زبان حال كه در گفتگوى مىباشم

ضرور نيست مكيدن لب پيالهء مى * همين بسست كه در آرزوى مىباشم

ز نام مى چو توان نشئه يافتن فياض * چه لازمست كه در جستجوى مىباشم

مژه چو در نم اشك جگر فشار كشم * به جلوه‌گاه خزان طرح صد بهار كشم

به چهره برگ خزانم ولى به دولت عشق * نهشت گريه كه خميازهء بهار كشم

سواد خوان خط سبز مىتواند شد * به چشم زاهد اگر سرمه زين غبار كشم

به دست وعده مده اختيار قتل مرا * كه نيست طاقت آنم كه انتظار كشم

دعا ز صيد اجابت چه طرف بربندد * به ناله‌اى كه من از سينهء فگار كشم

كرشمه‌سنجى داغم بهار صد چمنست * چه لازمست كه حسرت به لاله‌زار كشم