ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١٥

[ پيش قصر قدرتت افكنده ناخوش منظرى ]

چون برانگيزد ز بحر كف سحاب فيض جود * قطرهء باران كند در دست سائل گوهرى

خاك خود را زر نمود و از كفش رويى نيافت * در نهاد زادهء دنيا همين بس مدبرى

در ره قدرش ز پا افتادگان شوق را * نقش پا پهلو به گردون مىزند از برترى

مىكند خضر شميم خُلق او هر نوبهار * در مشام عندليبان بوى گل را رهبرى

بلبل پركنده را بر شاخسار تربيت * بيضهء عنقا نهد در زير بال بىپرى

تيغ بىپرواى شرعش چون برآيد از غلاف * فتنه لرزان مىگريزد در پناه بىسرى

شيشهء مى خورده تا از دست نهيش گردنى * دختر رز را نيارد كرد ديگر چادرى

لطف او ترسم چو دامان شفاعت برزند * دوش بر دوش مسلمانى نشيند كافرى

قوّت دل بين كه در رزم دليران داشتى * پشت بر ديوار حفظش حمله‌هاى حيدرى

آفتاب مدحتش را مطلعى رو داده است * كزويم در دل جوان شد ذوق مدحت‌گسترى

پيش قصر قدرتت افكنده ناخوش منظرى * چون بنفشه سر به پيش اين گنبد نيلوفرى

اين مُقرنس طاق و الا پشت از آن خم داده است * تا ببوسد آستانت را به رسم چاكرى

در مسدّس كلبهء اين شش جهت جاى تو نيست * مىكند ذات تو در درياى ديگر گوهرى

آسمان سوراخ سوراخست دايم چون دلم * محفل قدر ترا در آرزوى مجمرى

سخت بودى گر نبودى ذات پاكت در ميان * اينكه مبدا مبدئى كردى و مصدر مصدرى

ريگ دشتت آب مىبخشد به لؤلئى عدن * خار راهت باج مىگيرد ز گلبرگ طرى

پيش دستت بحر چون گرداب مىدزدد نفس * پيش جودت مىزند ابر از خجالت بر ترى

سايه پيدا زان نباشد جسم پاكت را كه هست * سايه‌ات پرنورتر از نور شمع خاورى

تا قدم بر تارك افلاك سودى مىكند * خاك پايت تا ابد بر فرق گردون افسرى

كار يك انگشت اعجازت بود شق القمر * شمه‌اى از كار معراجت بود گردون درى

خَرق گردون ممتنع داند اگر نادان چه باك * ممتنع بايد كه يابد كار معجز برترى

من به برهان مىكنم اثباتِ اين مطلب درست * تا نپندارد كسى كاين هست محض شاعرى

هست ظنّ امتناعِ ذاتى اينجا جهل و بس * خَرق از اعدام آسان‌تر بود گر بنگرى

منع عادت هست « 11 » و معجز عين خَرق عادتست * كى توان بىخَرق عادت دعوى پيغمبرى

( 11 ) - خرق گردون امتناع عادى دارد نه ذاتى .