ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٢

540

همين نه لخت جگر در دهان غم دارم * هزار نعمت الوان به خوان غم دارم

به ناز بالش عشرت فرونمىآيد * سرى كه بهر تو بر آستان غم دارم

مرا رسد كه كنم نازها به شاهد عيش * كه دست در كمر شاهدان غم دارم

ز عهدهء صفت حسن برنمىآيد * زبان عشق كه من در دهان غم دارم

مرا چگونه كند عيش صيد خويش كه من * هزار زخم نمايان نشان غم دارم

دمى ز عشرت سرگشتگى نياسايد * چه كوكبست كه بر آسمان غم دارم

دمى كه ديده نه بر جلوهء قدت بازست * هزار قافله حسرت زيان غم دارم

زبان زمزمهء عيش گرچه نيست مرا * ولى به هر سر مويى زبان غم دارم

مگو كه فارغم از عيش در غمت هيهات * چه مغز عيش كه در استخوان غم دارم

به عيش عالم اگر پشت‌پا زنم سهلست * كنون كه دست طرب در ميان غم دارم

چنين به چشم كمم گو مبين زمانه كه من * عجيب سلطنتى در جهان غم دارم

همين نه بلبل و پروانه ريزه‌خوار منند * هزار سوخته دل ميهمان غم دارم

پرند نالهء شب پرنيان آه سحر * چه جنسهاست كه من در دكان غم دارم

قطار اشك ز غم‌نامه‌ام پُرست و هنوز * به زير هر مژه صد داستان غم دارم

چه غم ز گرمى خورشيد عشرتست مرا * كه چتر آه به سر سايبان غم دارم

ز خون ديدهء غلطيده در شكايت هجر * به هر ديار روان كاروان غم دارم

نشانه‌اش دل بىدرد دشمنان حيفست * خدنگ ناله كه من در كمان غم دارم

چه شد كه عيش ز نامهربانيم داغست * دلى درون و برون مهربان غم دارم

ز عيش دوستى بىوفا دلت فياض * چه شكوه‌هاست كه خاطرنشان غم دارم

راز در دل از آن نهان دارم * كه به دل يار رازدان دارم

گردن از جور دشمنان بشكست * موميايى دوستان دارم

گرچه سر بر نكرده‌ام ز زمين * جلوه بالاى آسمان دارم

نرسيدم به وصل كعبه ولى * تحفهء گرد كاروان دارم

ره كوته دراز كردهء اوست * گله از عمر جاودان دارم

دين و دنيا بدادم از كف آه * كه زيان بر سر زيان دارم

مهر آن مه به خويشتن فياض * گر ندارم يقين گمان دارم