ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٥

522

كسى از پهلوى من غير آسايش نمىبيند * اگر بر دشمن افتم چون نگاه آشنا افتم

كمر از كهكشانم هست ممكن زان نمىبندم * كه ترسم در كمند طرهء بند قبا افتم

مزاج نازكم حرف پريشان برنمىتابد * يكى برگ گلم كز جنبش باد صبا افتم

به هندم مىكشد قسمت ندانم يا به چين آخر * چو تير جسته غافل از كمانم تا كجا افتم

خس و خاشاك صحراى محبت چينم و سازم * چو شبنم بستر از برگ گل و يك لحظه واافتم

براى من كند مه گردش و نُه آسمان جنبش * فلك از سر درآيد من اگر يك دم ز پا افتم

ندارم قوّت رفتار تا برداردم از جا * چو برگ گل دمى صد بار در پاى صبا افتم

اگر چون ريزه از خوان شهان افتاده‌ام سهلست * مبادا قسمتم كز كاسهء چوبين گدا افتم

ز دريا خيزم و چون ابر در صحرا فروريزم * نيم گوهر كه در شهر آيم و در دست و پا افتم

منم يك قطره از درياى فيض دوستان فياض * به بادم مىدهد حسرت گر از دريا جدا افتم

تا چند ز بيداد تو خونين جگر افتم * چون نقش پى خويش به هر رهگذر افتم

از جور تو نزديك بدان شد كه سراپا * خون گردم و يك قطره ز مژگان تر افتم

در ديده اگر جاى دهد خصم عذابست * آن به كه رقيبان ترا از نظر افتم

تا ره به سراپردهء سيمرغ توان داشت * چون پرتو خورشيد چرا دربه‌در افتم

وقتست كه چون غنچه ز ابرام تو فياض * از پيرهن تنگ صبورى بدر افتم

بجز تو جمله بىحاصل گرفتم * اگر چيزى دگر در دل گرفتم

به غير از مصحف رويت كتابى * اگر خواندم همه باطل گرفتم

هزاران طعنه از هر دشمن و دوست * ز نافرمانى يك دل گرفتم

كتاب عشق را آسان نمودند * چو خواندم سر بسر مشكل گرفتم

همه از بهر منزل راه گيرند * چرا من راه را منزل گرفتم

شكستم كشتى و راندم به دريا * مراد بحر از ساحل گرفتم

شدم يك مشت خون فياض و آخر * به حسرت دامن قاتل گرفتم

هم درِ شيخ زدم هم ره رهبان رفتم * كافر از كعبه و از دير مسلمان رفتم

عادتِ عكسِ نقيضِ فلكم مغلطه زد * كه پى درد به دريوزهء درمان رفتم

خنده بر سستى اميد خودم مىآيد * از درت رفتم و اين طرفه كه خندان رفتم

گرچه از آمدن خويش پشيمان بودم * ليكن از رفتن خود نيز پشيمان رفتم