ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٣

515

خوش تلاش محرميها مىكند بيگانه‌ام * جلوهء مهتاب دارد سيل در ويرانه‌ام

در شكاف سينه پنهان كرده‌ام صد ناله را * گشته آتش‌خانه‌اى هر رخنه در ويرانه‌ام

دل به مهر يار تا بستم قرار دل نماند * بر سر آبست پندارى قرار خانه‌ام

من كجا و طالع صيد مراد دل كجا * عاقبت مژگان چشم دام گردد دانه‌ام

طرهء بخت سياه خويشم و از پيچ و تاب * بس كه درهم رفته كارم شرمسار شانه‌ام

لطف سرشارى نمىبايد دل تنگ مرا * غنچه‌ام يك قطره شبنم پر كند پيمانه‌ام

بس كه فياض از خرد بىدست‌وپايى ديده‌ام * بعد ازين گويم اگر من عاقلم ديوانه‌ام

درين درياى بىبن چون حبابم * نفس تا مىكشم از دل خرابم

ندارد چرخ با اين شور چشمى * نمك چندانكه ريزد بر كبابم

به ياد دوست روح آيد به پرواز * دگر در خم نمىگنجد شرابم

تو دير از جا درآ من زود خجلت * تو تا آتش برافروزى من آبم

چو مالامال حسن آيم از ان كوى * به ديده در نيايد آفتابم

ز ذوق ديدن رويش به محشر * شب مردن نخواهد برد خوابم

جزاى مهربانيها مرا بس * كه آرد انتقامش در حسابم

نينديشم ز دوزخ يك سر مو * به هجران گر نفرمايى عذابم

تب بىتابيم را اين دوا بس * كه گيرد غمزه نبضِ اضطرابم

به فكر آن دهن در تنگنايم * ز تاب آن كمر در پيچ‌وتابم

چنان فياض محرومم ز گلزار * كه بوى گل نيايد از گلابم

چون بر ابرويش نظر انداختم * تيغ او ديدم سپر انداختم

هر نظر كز دوست بر غيرى فتاد * آن نظر را از نظر انداختم

تا به كام دل توان پرواز كرد * صد گره بر بال‌وپر انداختم

بهر آن بىخانه و در عمرها * خويشتن را دربه‌در انداختم

مجلس فياض دل را تيره داشت * خويش را جاى دگر انداختم

گريه خون‌گرمست زان با ديده همدم ساختم * داغ دل‌چسبست زانش محرم غم ساختم

پنبه بر داغ دلم گردد نمك از بخت شور * ساده‌لوحى بين كه عمرى صرف مرهم ساختم