ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٠

504

من و دل در هوايت عاشق و معشوق هم گشتيم * خوشا دل بىقرار من خوشا من بىقرار دل

مسلّم ملك خوبى شهريارى را كه هر ساعت * به زور بازوى مژگان كند فتح حصار دل

بر از وصلش نشايد خوردن اما در تمنايش * گل حسرت توان چيدن ز باغ خار خار دل

از آن وحشت خبر دارم كه گر دل از تو بردارم * نه دل آيد به كار من نه من آيم به كار دل

تو در قم خفته‌اى فياض و ليكن ترسمت غافل * سبك‌تازان تبريزى كنند آخر شكار دل

هر تار مژگانم بود موجىّ و عمان در بغل * هر قطرهء اشكم بود نوحىّ و طوفان در بغل

خوش مضطرب مىآيد از كوى تو باد صبحدم * دارد مگر بويى از ان زلف پريشان در بغل

هر شب چو گل چاك افكنم در جيب و روز از بيم كس * چون غنچه پنهان مىكند چاك گريبان در بغل

گل با نسيم كوى تو از پوست مىآيد برون * يعنى كه نتوان داشتن بوى تو پنهان در بغل

گر با شكوه حسن خود جا در دل فياض كرد * نبود عجب هر قطره را چون هست عمان در بغل

در ديدهء پياله مى ناب كرده‌ام * بهر طرب تهيهء اسباب كرده‌ام

حرمان و وصل رسم به هم پيش ازين نبود * اين طرز تازه من به جهان باب كرده‌ام

بىتابيم ز موج گهر آب مىخورد * مشق تپيدن دل سيماب كرده‌ام

گر پاره‌پاره همچو كتانم عجيب نيست * سير تبسم گل مهتاب كرده‌ام

هشياريم ز نشئهء مستى طمع مدار * طى گشته صد فسانه كه من خواب كرده‌ام

دل نِه به نااميدى و فيض بهار بين * من كشت خويش سبز به اين آب كرده‌ام

افعى گزيده مىكند از ريسمان حذر * مهتاب را تصور سيلاب كرده‌ام

از يك نسيم وعده چمن مىتوان شدن * من اين فسانه باور ازين باب كرده‌ام

فياض اميد هست كه صيد اثر كند * اين تير پر كشيده كه پرتاب كرده‌ام

محرم دل سينهء بىكينهء خود كرده‌ام * كس چه داند آنچه من با سينهء خود كرده‌ام

گوهرى ناياب‌تر از وصل در پيش منست * من كه سيلاب فنا گنجينهء خود كرده‌ام

وصله‌دوزيهاى اضدادم به‌غايت تيره داشت * جوهر نورانى از آيينهء خود كرده‌ام

من كه از خود در هراسم با كسم ديگر چه كار * بىكسى را محرم ديرينهء خود كرده‌ام

كارها بر من معطل كرده شغل عاشقى * من تمام هفته را آدينهء خود كرده‌ام

ديده‌ام تا طرح يكرنگى ميان كفر و دين * سبزهء زنگار را آيينهء خود كرده‌ام

گر گشاد سينه خواهى ترك دل فياض گير * من به اين مرهم علاج سينهء خود كرده‌ام