ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٦

492

گل سست وفا لاله دورو سرو هوايى * بر روى كه نرگس نگرانست درين باغ

يك عمر به حال دو جهان گريه توان كرد * بر روى كه گل خنده زبانست درين باغ

گل خاصهء بلبل بود و سرو ز قمرى * فياض ز خميازه‌كشانست درين باغ

به هرزه سلسله برهم نمىزند آن زلف * به جمع كردن دل مىكند پريشان زلف

كه ضبط دل كند اكنون كه با كمال غرور * دواسبه تاخته در دلبرى به ميدان زلف

سيه‌گليمى چون من چه گل تواند چيد * كه آتش از رخ او مىبرد به دامان زلف

براى شورشم اسباب جمع مىگردد * گهى كه بر رخ او مىشود پريشان زلف

به بخت تيره اميدم فزود تا ديدم * كه از عذار تو گل كرده در گريبان زلف

پى شكستن دلهاى ما گرفتاران * به هر شكنج جداگانه بسته پيمان زلف

چو زلف نيست در اقليم حسن دلچسبى * اگرچه هست خوشايند خط پيچان زلف

ز صيد دام نهان مىكنند صيادان * پى فريب كند گاهِ جلوه پنهان زلف

چنان كه چارهء ديوانه مىكند زنجير * علاج اين دل شوريده مىكند آن زلف

اگرچه سلسله جنبان كفرها همه اوست * ولى به مصحف روى تو دارد ايمان زلف

به پاسبانى زلف تو شب نمىخوابد * چو مار بر سر اين گنج شد نگهبان زلف

ميان ما و تو سودا بهم رسيده ولى * درين معامله ترسم شود پشيمان زلف

چو مو كه بر سر آتش نهى به خود پيچد * ز تاب آتش روى تو گشت پيچان زلف

نديده بازى چوگان او كسى در خواب * كه گوى او دل سرگشته است و چوگان زلف

چسان ز دست تو فياض جان تواند برد * كه هست خال تو بىرحم و نامسلمان زلف

خورشيد برفروزد از آتش تب عشق * مهتاب روى سازد در ظلمت شب عشق

در كاسهء سر عقل هفت آسمان زند چرخ * چون جرعه‌ريز گردد جام لبالب عشق

جوشد زهر ترانه فواره‌هاى اسرار * حسن ار زند به افسون انگشت بر لب عشق

در خون تپد اجابت غلطد به خاك تأثير * جوشد چو از لب آه آشوب يا رب عشق

نه قيد تن‌پرستى نه عارهاى مستى * نه نام و ننگ هستى نازم به مشرب عشق

كفرست لايزالى دينست لاابالى * كس را نگشت حالى تحقيق مذهب عشق

دريا برآورد جوش هر قطره را در آغوش * گر سركشد ز سرپوش خوان مرتب عشق

شد خانقه معطل ميخانه‌ها مقفل * هم قبله‌ها محول با كشف مطلب عشق

فياض گوش دل باش كاستاد ما نگويد * جز با زبان ابرو درس مهذب عشق