ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٥

490

آب گرديد استخوان در عشق جانانم چو شمع * بس كه مىسوزد در آتش رشتهء جانم چو شمع

چون چنار از خود برآرم آتش و سوزم تمام * آتش از كس عاريت كردن نمىدانم چو شمع

در من از اعجاز عشقت جمع شد شادى و غم * در لباس گريه عمرى شد كه خندانم چو شمع

بس كه گرم گريه گشتم در شب هجران تو * درگرفت از اشك من هر تار مژگانم چو شمع

مرد جمعيت نيم فياض تا كى روزگار * بهر آرايش كند هر دم پريشانم چو شمع

نماند با مژهء من غبار گريهء شمع * گره فكند سرشكم به كار گريهء شمع

سرشك من نخورد آب بىحرارت دل * بود به نقطهء آتش مدار گريهء شمع

بگو چسان نكند گل جنون پروانه * كه گشت موسم جوش بهار گريهء شمع

گره‌گشاى دل تنگ ماست قطرهء اشك * شكفته مىگذرد روزگار گريهء شمع

درآ به خلوت تاريك من شبى فياض * ببين سرشك مرا يادگار گريهء شمع

نيست غم گر بادهء صافم نباشد در اياغ * همچو شمع از خون گرم شعله‌تر دارم دماغ

بس كه از تاب رخش اجزاى مجلس گرم بود * امشب از خاكستر پروانه روشن شد چراغ

در سر زلف تو تا محو گرفتارى شدم * طفل اشك از غيرت من مىخورد خون فراغ

اخترم از پردهء نُه آسمان تابد چنان * كز ته فانوس پيراهن فروزان شمع داغ

راه گم مىكرد بوى پيرهن از اضطراب * جذبهء يعقوبش از خود گر نمىدادى سراغ

گل ز خنديدن دهن ننهاد برهم بس كه بود * از نوازشهاى امروز تو امشب تر دماغ

تا فروغ چهره‌اش افكند پرتو در چمن * مىتوان كردن تماشاى گل از ديوار باغ

لوح عاشق ساده مىبايد بلى زيبنده نيست * لاله‌هاى داغ را جز سينهء بىكينه داغ

غير را دعوى هم‌چشمى فياض ابلهيست * اوج عنقا از كجا و جلوهء پرواز زاغ

با اين همه گلها كه عيانست درين باغ * من بلبل آن گل كه نهانست درين باغ

يك جلوه نمودى و قرار از همه كس رفت * تا خاك چمن آب روانست درين باغ

كو جلوهء ديدار كه مهتاب شود دهر * عمريست كه هر برگ كتانست درين باغ

چيديم گل كام زهر شاخ چه حاصل * يك گل كه نچيديم همانست درين باغ

با آنكه دو نوباوهء يك باغ و بهارند * گل پير شد و سرو جوانست درين باغ

خاموشى گل نيست كم از نالهء بلبل * خميازهء آغوش فغانست درين باغ