ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٩

470

كمر به كشتن من بسته خال گوشهء چشمش * كه باد خون اسيران حلال گوشهء چشمش

گذشت آنكه دگر وصل او به خواب ببينم * كه برده خواب ز چشمم خيال گوشهء چشمش

هميشه بخت سياهم در آرزوى همينست * كه همچو سرمه شود پايمال گوشهء چشمش

نوشته بر ورق پرده‌هاى چشم غزالان * به كلك نور قضا وصف خال گوشهء چشمش

چرا به نامهء اعمال عاشقان ننويسد * اگر فرشته نويسد و بال گوشهء چشمش

گذشت عمر و تماشاى خط يار نكردم * كه چشم دوخته بودم به خال گوشهء چشمش

عجب عجب كه برم جان بدر ز مهلكه فياض * كه خط نوشت به خونم مثال گوشهء چشمش

اين روضه كه وقفست بر اغيار شميمش * بر كِشتهء عشّاق سمومست نسيمش

يك عمر نفس سوختم و نرم نكردم * آن دل كه به يك ناله توان كرد رحيمش

آن مايده عشقست كه صد قرن نيابى * يك دست و زبان سوخته‌اى همچو كليمش

آن مزرعه عشقست كه پيوسته روانست * بركشت اميد آب ز سرچشمهء بيمش

فياض چه دانى تو غم دل كه ندارى * در سينهء بيداد يكى دل چه كه نيمش

آن غنچه كه كس هيچ نديدست دهانش * جز تاب كمر نيست كمربند ميانش

ما سرو نديديم كه گل بار برآرد * از چشمهء گُل آب خورد سرو روانش

نشكسته طلسم غضبش غير تبسّم * نگشوده بجز خنده معماى دهانش

صد نكتهء باريكتر از موى برآيد * چون مو به زبان قلم از وصف ميانش

حرمان ابد قسمت ما گشت و گرنه * بوسيد تبسّم دهن و خنده لبانش

خون دو جهان ريخته وين طرفه كه هرگز * دستى نگرفتست سر راه عنانش

رسوا نگه ماست و گرنه نتوان يافت * در شهر نگاهى كه نباشد نگرانش

بار ستم بوسه محبت نپذيرد * بر چهرهء نازى كه نگاهست گرانش

از كثرت ره حيرت رهرو شود افزون * گم گشته ز بس پر شده در دهر نشانش

فياض چه مرغيست ندانم كه نكردست * جز گوشهء ابروى ، كسى فهم زبانش

به اين شوخى كه دارد بىبهار جلوه رنگينش * متانت كو كه بىتابانه گردد گرد تمكينش

به داغ بىكسى هرگز نمىسوزد كسى را دل * به بيمارى كه ياد دوست باشد شمع بالينش

به جرم لاغرى فتراكش از من سر چه مىپيچد * هنوز از مشت خونى مىتوانم كرد رنگينش