ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٨

466

ترحم از نظر افتادگان چشم مخمورش * تبسّم از نمك‌پروردگان لعل پرشورش

چه احوالست ساقى را نمىدانم نمىبيند * كه مستى در خمار افتاده است از چشم مخمورش

چه رسم احتياطست اين نگهبانان نازش را * كه در صد پرده از رنگ حيا دارند مستورش

ز بس پيشش نياز عالمى بر خاك مىغلطد * چرا بىباك و بىپروا نباشد ناز مغرورش

به دلها آن گل نورسته پر نزديك مىگردد * خدايا در دل نيكان بدار از چشم بد دورش

چه قانونست يا رب مطرب بزم محبت را * كه خون آغشته خيزد نغمهء شادى ز طنبورش

هزاران فيض در رنديست مردان مجرد را * اگر زاهد نفهميدست بايد داشت معذورش

فروغ بىزوال آفتاب عشق را نازم * كه دايم در لباس سايه جولان مىكند نورش

ترا گر نيست تاب صحبت فياض شوريده * به من بگذار اين ديوانه را من دانم و شورش

شرابم عشوهء يارست و ساغر چشم مخمورش * محبت نشئهء سرشارش و ديوانگى شورش

كدامين باده ساقى در قدح دارد مگر امشب * كه با هر قطره مىجوشد به دعوى خون منصورش

دلم در محفلى پروانهء شمع تجلّى شد * كه در معمورهء ايمن نه موسى بود و نه طورش

دل از پاى ملخ عرض تجمّل در نظر دارد * دران وادى كه از وحشت سليمانيست هر مورش

دلى كز چين زلفى گوشهء آسايشى دارد * تواند ناز كردن تا ابد بر چين و فغفورش

ظفر در ناتوانيهاست مردان ره دل را * چرا فرهاد مىنازد بدين بازوى پرزورش

ز روح حافظم فياض اين فيضست ارزانى * كه تربت تا ابد از فيض معنى باد پرنورش

چمن گر نسخه خواهد مىكند آن چهره تحريرش * بهار ار گم شود زان خط توان برداشت تصويرش

چرا حكم قضا نافذ نباشد در جگر كاوى * به بال ناوك مژگان خوبان مىپرد تيرش

به دل كاوى چه شوخيهاست پيكانهاى نازش را * كه مىگريد به حال زخم‌داران چشم زهگيرش

نهان با من خيال كنج چشمش حرفها دارد * كه بوى خون صد انديشه مىآيد ز تقريرش

خرابيهاى عشقم آن قدر سرمايه بخشيدست * كه گر عالم شود ويران توانم كرد تعميرش

مزاج عشوه كام خويش مىخواهد چه غم دارد * كه خون كوه‌كن مىجوشد از سرچشمهء شيرش

به غفلت خفتگان عزت از خوارى خطر دارد * فراموش ار شود خواب عدم مرگست تعبيرش

به زندانخانهء زلفش مگر روشن تواند شد * به خورشيد قيامت چشم روزنهاى زنجيرش

كباب مصرع صائب توان فياض گرديدن * كه از بوى كباب افتد به فكر زخم نخجيرش