ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٧

463

عمرها فياض گرد كوى جانان بوده‌ايم * خاك ما را سرمه ساز از اعتبار ما مپرس

كوى عشقست درين بيشه بدانديشه مباش * خواهى از سر بگذر ورنه درين بيشه مباش

راز عشقست به هر جام نريزى اين مى * اندرين بزم تنك حوصله چون شيشه مباش

تو نياز غمى اى دل نروى زود از جا * در زمين ستمش بىرگ و بىريشه مباش

يار شيرين و منم كوه‌كن و حسرت كوه * در مددكاريم اى ناله كم از تيشه مباش

خلق عالم دد و دامند به سيرت فياض * پنجهء شير ندارى تو درين بيشه مباش

نگرديد آشناى مى لبِ از خويشتن مستش * دل پيمانه خون شد ز انتظار بوسهء دستش

به ناخن تازه دارم زخم تيرش را كه مىخواهم * در ايام جدايى يادگارى باشد از شستش

پريشان گردى دل چون صبا آواره‌ام دارد * كمند طره‌اى كو تا كند يكباره پابستش

نه تنها مىپرستانند از زاهد دل آزرده * دل تسبيح هم سوراخ سوراخست از دستش

مرنج از طعنهء دشمن گر افتادى ز پا فياض * كه باشد سربلند آن سر كه عشق او كند پستش

به گوش درد دلم گاه‌گاه مىرسدش * پيام ناله و تقرير آه مىرسدش

نكرده فرق ز مى خون عاشقان طفلست * فرشته گر ننويسد گناه مىرسدش

ترانه‌ريزى لعلش به باده جا دارد * كنايه‌سنجى عارض به ماه مىرسدش

هرآن‌كه درس دلى خواند از رسالهء عشق * به هرچه حكم كند بىگواه مىرسدش

تغافلى كه به فياض مىكند نگهش * به سوى ما نكند گر نگاه مىرسدش

خرد گو بيم كمتر ده كه آزادم ز اميدش * به فتواى جنون ديگر نخواهم كرد تقليدش

جنون در لجهء آواره دارد كشتى شوقم * كه بيم صد خطر مىجوشد از هر موج امّيدش

من و سير گلستانى كه هنگام خزان در وى * توانم ميوهء خورشيد چيد از سايهء بيدش

به خون عيش شستم دست خواهش اندر ان كشور * كه ماتم مىبرد گلگونه از رخسارهء عيدش

صفاى باطن صافىدلان باده از ما پرس * كه با خشت سر خُم فارغيم از جام جمشيدش

فلك گر در غبار خاطر من دامن آلايد * به آب صبح نتوان شست گرد از روى خورشيدش

ز آباد دو عالم كرده خوش ويرانهء غم را * بنازم همت فياض و اين اندازهء ديدش