ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦١

446

واماندگان ناله ز دنبال مىرسند * اى آه گرم كرده عنان را كشيده‌تر

در تنگناى هستى خود ما خزيده‌ايم * گر ممكنست خواهم ازين هم خزيده‌تر

تا كى مكيدن جگر خويش بعد ازين * خواهم لب تو از جگر خود مكيده‌تر

پرشورشست عرصه همانا كه بوده است * زين پيش بزم هستى ازين آرميده‌تر

فياض ضعف پيرى و بار گران عشق * پشت خميده پشت كمانى خميده‌تر

به جرم اينكه لب يار شد مسخّر ساغر * خوريم خون صراحى به كاسهء سر ساغر

به راه كعبهء ميخانه‌ها پياده خرامم * به شوق اينكه لبى تر كنم ز كوثر ساغر

چو شيشه خون من ار محتسب به خاك بريزد * دمى چو موج نخواهم گذشتن از سر ساغر

مرا خداى به تردامنان باده رساند * به اشك گرم صراحى و ديدهء تر ساغر

همان بهست كه بيرون روى ز ميكده فياض * مباد تر شوى از خندهء مكرر ساغر

خجل شد از سرشكم خاطر افسردهء اخگر * گل اشكم كجا و غنچهء پژمردهء اخگر

من آن دل‌زندهء عشقم كه با اين تيره‌روزيها * كند خاكسترم روشن چراغ مردهء اخگر

اثر جويد ز آه سرد من برچيدهء آتش * گرو بازد به اشك گرم من افشرده‌اى اخگر

لباس خودنمايى شعله از بالاى خس دارد * نمىپوشد كفن جز از تن خود مردهء اخگر

دل فياض را آسان تسلى مىتوان دادن * به خاكستر شود خوش‌خاطر آزردهء اخگر

زند تبخاله از خونم لب پيمانهء اخگر * به الماس سرشكم سفته گردد دانهء اخگر

عجب شادابيى در كشتزار شعله مىبينم * به اشك گرم من پرورده گويى دانهء اخگر

به من در گرم خونى لاف مشرب كى تواند زد * كه از ميناى من پر مىشود پيمانهء اخگر

زبان ناله در كام دل از بيم تو مىدزدم * مباد اين شعله پا بيرون نهد از خانهء اخگر

حديث دل چه پردازى به بزم ناكسان فياض * به گوش خار و خس تا كى زنى افسانهء اخگر

اى در سر از داغ توام هر لحظه سوداى دگر * در دل ز سوداى توام هر دم سويداى دگر

گفتم مگر اندوه دل كم گردد از سوداى تو * انگيخت هر سوداى تو در سينه سوداى دگر

من اين سويداى كثيف از دل به ناخن بركنم * كز بهر مهر آن لطيف آرم سويداى دگر

با اين تن خاكى چسان در خلوت جان جا كنم * تبديل اعضا بايدم كردن به اعضاى دگر

تا نشكنى اين دست و پا در عشق دست و پا مزن * در كار هست اين كار را دستى دگر پاى دگر