ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٦

430

اى خضر ترا چشمهء حيوان كه مرا هست * درياى سرابى كه كنارش نتوان ديد

خونگرمى گل مىكَشدم سوى چمن ليك * نشتر به جگر ريزى خارش نتوان ديد

ساغر همه چيزش خوش و زيباست و ليكن * اين هست كه لب بر لب يارش نتوان ديد

در غنچه نهانست گلم با كه توان گفت * دارم چمنى ليك بهارش نتوان ديد

در وادى امّيد به خضرى نرسيديم * زين باديه جز گرد سوارش نتوان ديد

فياض بشو چهرهء دل از همه امّيد * اين آينه در زنگ غبارش نتوان ديد

428

428

تا قيامت خويشتن را از خرد بيگانه ديد * گردش چشمى كه امشب زاهد از پيمانه ديد

تا ابد از ذوق مستى ياد هشيارى كند * جانب هركس كه چشم مست او مستانه ديد

تا نمىسوزد تمامى كى تلافى مىشود * اين همه گرمى كه امشب شمع از پروانه ديد

چشم او بيگانه است اما نگاهش آشناست * آشنايى مىتوان از مردم بيگانه ديد

بادهء شوق تو نه فياض را بىتاب داشت * هر كه لب تر كرد ازين مى خويش را ديوانه ديد

429

429

عمدا اگر به ياد تو مشكل توان رسيد * گاهى اميد هست كه غافل توان رسيد

گمگشتگى كرشمهء رهبر نمىكشد * گر بگذرى ز جاده به منزل توان رسيد

چندين مچين به خويش كه گر بگذرى ز خويش * يك مشت خون به دامن قاتل توان رسيد

عصيان اگر كنى ز خدا بىخبر مباش * گاهى به حق ز وادى باطل توان رسيد

با تن هواى صحبت پاكان صواب نيست * گر بشكنى سفينه به ساحل توان رسيد

ديوانه از كجا و حريم ادب كجا * آنجا به پاى مردم عاقل توان رسيد

هرگز گمان مبر كه به عشرتگه قبول * بىرنج راه و طى منازل توان رسيد

زحمت مكش كه صحبت ديدار و ديده نيست * آنجا عجب اگر به دلايل توان رسيد

زخمىّ دوست كم نبود از شهيد غير * گرنه به كشتهء تو به بسمل توان رسيد

گر بوسهء كفش ندهد دست چون قلم * گاهى به دست‌بوس انامل « 1 » توان رسيد

فياض اگر عنايت برقى رسا بود * از سبزهء اميد به حاصل توان رسيد

430

430

به دلم تير نگاهى ز تغافل نرسيد * سر نيشى به رگ آبلهء دل نرسيد

ره سوداى سر زلف تو بىپايانست * هيچ انديشه درين راه به منزل نرسيد

( 1 ) - انامل ، انگشتان .