ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٩

405

لذت گرفتهء غم ناكامى ترا * رحمست ناله گر به اثر آشنا شود

صد چشمه آب خضر به تلخى فروبرم * تا كام من به خون جگر آشنا شود

تا كى ز باد دامن بيگانگى تو * گردم غبار خاطر هر آشنا شود

نگذاشت ذوق تلخى ايام غم دمى * كام دلم به شير و شكر آشنا شود

بگذشت عمر و ذوق گريبان امان نداد * فياض را كه دست به سر آشنا شود

به باغ بس كه ز شرم رخت گل آب شود * غلاف غنچه در او شيشهء گلاب شود

به سينه آتش مهر تو شعله زد چندان * كه ياد غير تو گر بگذرد كباب شود

نصيب كس نشود روز روشنى به جهان * اگر ستارهء بخت من آفتاب شود

دلم ز جور بتان لذتى دگر دارد * جفا به دفتر شوقم وفا حساب شود

چو بر زبان گذرد نام تيغ او فياض * ز خون مرا دهن زخم دل پرآب شود

لطف كن تلخى كه جان بىلذت از شكّر شود * آب كن زهرى كه دل مستغنى از كوثر شود

ضعف كى از پا درآرد رهروان شوق را * نامهء ما مرغ را بال‌وپر ديگر شود

لطف كن از چشمه‌سار تيغِ چون آب حيات * قطرهء آبى كه كام حسرت ما تر شود

پشت بر خاكستر ما داشت عمرى شعله گرم * سودهء اخگر كنونم مشت خاكستر شود

چشم اگر بر لاله و گل مىگشايم بىرخش * هر نگه بر ديدهء حسرت كشم خنجر شود

مرغ هر انديشه نتواند به بام او پريد * جلوهء پرواز اينجا دامِ بال‌وپر شود

صندل بىدردى ما بود عمرى دردسر * بر سرم صندل كنون فياض دردسر شود

كرده‌ام خالى دلى خواهم دل او پر شود * تا دل خالى دگر از مشكل او پر شود

وه كه بر دامان او آلودگى را رنگ نيست * هر دو عالم گر ز خون بسمل او پر شود

ذوق بال افشانى شمعيست امشب در دلم * كز پر پروانه هر شب محفل او پر شود

دل به هم چون شيشهء ساعت من و او بسته‌ايم * گر دلى خالى كنم ترسم دل او پر شود

از گلش فياض اگر روحانيان يابند بوى * هر شب از جوش ملايك منزل او پر شود

تخم دلخواه درين مزرعه كم سبز شود * دانهء عيش فشانديم كه غم سبز شود

نشئت « 1 » يأس بلندست نباشد عجبى * تخم امّيدم اگر بر سر هم سبز شود

( 1 ) - نشئت ، رويش .