ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٤

386

آسان شود مشاهدهء جلوه‌هاى راز * گر توتيا ز سرمهء بسم اللهى كنند

فياض داغ مبتديانم كه زود زود * خود را ز جهل در همه فن منتهى كنند

دلم با زاهدان ديگر به صد اعزاز ننشيند * چو جَست از دامگاهى مرغ ديگر باز ننشيند

عجب دلكش فضايى عالم گمگشتگى دارد * كه عنقا در هوايش يك دم از پرواز ننشيند

ز دام صد تعلق جسته مرغ روحم اى مطرب * كه جز بر شاخسار نغمه‌هاى ساز ننشيند

دل صيدى كه از جا رفته بر امّيد صيادى * به جاى خود جز از آواز طبل باز ننشيند

ازين ناهمدمان مرغ دل رم خورده‌اى دارم * كه جز بر آشيان چنگل شهباز ننشيند

ملامت دامنى مىزن بر آتش كو همان بهتر * كه جوش گريه‌هاى آرزوپرداز ننشيند

نگاهش جان گرفت از من مسيحا كى دهد بازم * ز يك سحر آنچه برخيزد به صد اعجاز ننشيند

زبان گفتگو بربسته‌ام از درد دل ليكن * خموشى يك دم از اظهار حرف راز ننشيند

چو عاشق گشته‌ام آن به كه ناامّيدتر باشم * چرا كس در ميان عاشقان ممتاز ننشيند

ز دل شورى كه شعر طالب آمل « 1 » برانگيزد * دگر فياض جز از حافظ شيراز ننشيند

معاندان كه سخن ناشنوده مىگويند * نگفته مىشنوند و نبوده مىگويند

دروغ لافى بيدار طالعان چه بلاست * كه فارغند و ز بخت غنوده مىگويند

ز لاف مهر خجل نيستند بلهوسان * نكشته تخم حديث دروده مىگويند

به حرف اهل دل انگشت رد منه زنهار * كه اين گروه سخن آزموده مىگويند

به بزم فخر ز عرض هنر تهيدستان * حديث سلسله و حرف دوده مىگويند

به بزم سينه‌ام اين خوش‌تبسمان نگاه * حديث جوهر الماس سوده مىگويند

ز صاف آينگى طوطيان هند خطت * سخن ز رنگ تكلّف زدوده مىگويند

ياد عيشى كز رخت شبهاى ما مهتاب بود * بخت ما بيدار و چشم آسمان در خواب بود

سالها در انقلاب گريهء مستانه‌خيز * خانهء ما محمل جمّازهء سيلاب بود

دوش بىماه رخت از بىقرارىهاى دل * ماهتابم در نظر چون لجهء سيماب بود

طفل دل را در كشاكش موجهء طوفان عشق * جاى آسايش همان گهوارهء گرداب بود

ساغر چشمم پر از خون نالهء دل جان‌خراش * چشم بد دور امشبم عشرت تمام اسباب بود

( 1 ) - - غ 125 / 1 .