ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٠

374

چه توقع دگر از عمر جوانى چو نماند * شنبهء ما چه گلى كرد كه آدينه كند

لذت آنست كه هرگز نپذيرد تغيير * تا كى اين جامه شود پاره و كس پينه كند

تا ابد كشت محبت نكشد منّت ابر * سايه گر تيغ تو بر مزرعهء سينه كند

حسرت روز فزونى به كف آور فياض * غم فرداى تو تا كى هوس دينه « 1 » كند

شوق چون در عرض حالم خامه را سر مىكند * نامه در كف جلوهء بال كبوتر مىكند

گردبادم ، جلوه دارد بر لب از بس ناله‌ام * از غبار خاطر امشب خاك بر سر مىكند

نالهء من شعله را در خاك مىپيچد نفس * قطرهء اشكم سَبَل « 2 » در چشم اختر مىكند

گر بدين گرمى تراود سيل اشكم از جگر * ماهيان موج دريا را سمندر مىكند

حسرت وصل توام در دل به گلزار بهشت * حور را در ديدن اول مكرر مىكند

شوق اگر در جلوه آيد ضعف دامنگير نيست * عشق در پرواز بلبل ناله را پر مىكند

اى فلك افتادگان را پر به چشم كم مبين * خاطر آيينه را آهى مكدر مىكند

در بيابان محبت هر كجا ره گم شود * اشك رهرو پيش پيش افتاده ره سر مىكند

آسمان از ناله‌ام فياض نقصانى نديد * دود عودم سرمه اندر چشم مجمر مىكند

مه را غم هلال تو رنجور مىكند * خورشيد بر رخت نظر از دور مىكند

چشمش نظر ز صفحهء آيينه برنداشت * خورشيد من مطالعهء نور مىكند

لعل تو از تبسم كوثر سرشت خويش * خون در دل حديث لب حور مىكند

پرويز را معامله با زر نرفت پيش * فرهادِ هرزه كار چه با زور مىكند

فياض موسم گل داغ جنون تست * آمد بهار و مرغ چمن شور مىكند

ناز تو رخنه در جگر شير مىكند * آيينه را نگاه تو شمشير مىكند

عكس تو زنگ از دل آيينه مىبرد * ويرانه را خيال تو تعمير مىكند

بيم خجالت تو به بزم آه سرد را * در سينه همچو گريه گلوگير مىكند

اقبال غمزهء تو به تأييد هر نگاه * ملك دلى براى تو تسخير مىكند

فياض وصل او به قيامت فتاد حيف * اين وعده آرزوى مرا پير مىكند

( 1 ) - دينه ، ديروز . ( 2 ) - سبل - ق 20 / 4 .