ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٩

371

چه گره كه از دل پرگره بگشايد و فتدت به زلف * لب گفتگوى مرا اگر نگه تو گرم سخن كند

تو به هر طرف كه به رغم من فكنى خدنگ ستيزه را * همه جا به بال و پرستم كششى به جانب من كند

ز نزاكت تن نازكت فكند به پيرهن تو خار * به مثل نسيم صبا به دامنت ارچه برگ سمن كند

ز نسيم طرهء حور عين نشود شكفته دماغ او * ز غبار رهگذر تو هركه عبير جيب كفن كند

دل فياض « 1 » ز غم لب تو چه شد كه غوطه به خون زند * كه جفاى لعل لب تو خون به دل عقيق يمن كند

ز قال رفته‌ام از دست حال تا چه كند * خيال برد ز كارم وصال تا چه كند

نشاط عيش جدا مىكشد ملال جدا * كنون شهيد نشاطم ملال تا چه كند

هزار حسرت ممكن شكسته در دل ماند * به جان خسته خيال محال تا چه كند

طلوع صبح جمال تو عالمى همه سوخت * فروغ مهر تو وقت زوال تا چه كند

دميدن سمن از زير زلف خونم ريخت * بنفشه سر زدن از روى خال تا چه كند

شكسته رنگى « 2 » ما را بهار حسرت كرد * طلوع باده به آن رنگ آل تا چه كند

ميى به بزم ازل ريخت عشق در كامم * عروج نشئهء آن لايزال تا چه كند

غرور ساغر زر كرد آنچه كرد و هنوز * تكلّفى كه ندارد سفال تا چه كند

تو يك نفس كه گريبان چو غنچه كردى باز * صبا چها كه نكرد و شمال تا چه كند

نهال عشق تو در دانه بود و خون مىخورد * كنون كه ريشه دواند اين نهال تا چه كند

به استمالتم افكند عشق در دوزخ * چنين اگر دهدم گوشمال تا چه كند

نكردنى همه كردم درين جهان فياض * دران جهان كرم ذو الجلال تا چه كند

چه حدّ غنچه كه در پيش يار خنده كند * گل تبسم او بر بهار خنده كند

به فصل گل ز ميم توبه مىدهد زاهد * كجاست شيشه كه بىاختيار خنده كند

به روى من گل بختى نكرد خنده ولى * به تيره‌بختى من روزگار خنده كند

لب تبسّم برقى نديده‌ايم افسوس * نشد كه خرمن ما يك شرار خنده كند

ملال مىچكد از زهر خنده‌ام فياض * كجاست گريه كه بر من هزار خنده كند

چون در آيينه نظر آن مه ديرينه كند * خال را مردمك ديدهء آيينه كند

( 1 ) - در نسخه‌ها چنين آمده است و در اين صورت خارج از وزن مىنمايد . ( 2 ) - شكسته رنگى ، كنايه از زرد رنگى .