ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٦

361

فياض انتظار قيامت چه مىكشى * اينك ز سينه طنطنهء « 1 » صور شد بلند

عاشق چو بىمضايقه جان را فدا كند * خنجر زبان گشايد و صد مرحبا كند

پيشت هجوم گريه امان آن قدر نداد * مرغ نگاه را كه پروبال واكند

هركس كه زخم كارى ما را نظاره كرد * تا حشر دست و بازوى او را دعا كند

از انفعال روز قيامت چها كشيم * گر عشق خون ناحق ما را بها كند

از وعدهء وصال تو خود را شهيد كرد * فياض اگر رخ تو ببيند چها كند

كو غم كه نامه را به اثر آشنا كند * الماس را به داغ جگر آشنا كند

ما و فريب گوشهء چشمى كه از فسون * بيگانه را به نيم‌نظر آشنا كند

نگذاشت شرم دوست كه دل با هزار شوق * خونابه‌اى به ديدهء تر آشنا كند

شيون مكررست بگوييد عندليب * اين نغمه را به طرز دگر آشنا كند

ترسم كه رفته‌رفته هوادار زلف تو * دست هوس ترا به كمر آشنا كند

تا شرم هست پردهء بيگانگى به‌جاست * ما را شراب با تو مگر آشنا كند

فياض را چو تيغ به سر مىزند رقيب * دستى كه از غم تو به سر آشنا كند

گر آتش تو چو شمع استخوانم آب كند * عجب كه رشتهء عمر مرا بتاب كند

هميشه جوهر تيغ تو همچو مرغابى * براى صيد دلم دانه‌اى در آب كند

به حيله چشم تو خود را به خواب مىدارد * بدين فسانه مگر صيد را به خواب كند

فلك به نسخهء تقدير سالها گرديد * كه بهر من همه روز بد انتخاب كند

به دور خود رخ آن مه ز مشك تر فياض * خطى كشيده كه تسخير آفتاب كند

گريهء خونين نداند هركه چشمى تر كند * بايدت خون خورد تا اشك تو رنگى بركند

كى كند لب بر لب ما از غرور حسن و ناز * آنكه بهر بوسه‌اى خون در دل ساغر كند

كوثرم خونابه شد بىاو ولى در كام من * قطرهء خونابه را ياد لبش كوثر كند

طفل شوخ من كِش از لب شيرهء جان مىچكد * فرصتش بادا كه نى در ناخن شكّر كند

وادى دل پرخطرناكست گو فياض كو * نقش پاى شيردل مردى كه اين ره سر كند

( 1 ) - طنطنه ، آوازه ، صداى نقاره و كوس و طنبور . در دو نقارهء زير و بم ، آواز زير را طنطنه و آواز بم را دمدمه نامند .