ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٤

354

تا كمر نظّاره را در بحر سيمابست جاى * بىقراران بس كه بر خاك درش جان ريختند

در ديار عشق آسايش نه دين دارد نه كفر * خاك اين غم بر سر گبر و مسلمان ريختند

از شراب خوشدلى در ساغر فياض ما * جرعه‌وارى ريختند اما پشيمان ريختند

يك بار نكرديم در آن دل اثرى چند * شرمندهء آزردن آه سحرى چند

گر دامن پاكت نبود روز قيامت * چون عذر توان خواست ز دامان ترى چند

اسباب جهانگيرى عشقست مهيا * از آتش سوداى تو در دل شررى چند

خون گله‌ام زان مژه‌ها جوش برآورد * چند از رگ طاقت هوس نيشترى چند

ننمود اثر چهره و زنگار برآورد * آيينهء دل در كف آه سحرى چند

از دل به سوى ديده شد از ديده به دامن * پروردگيى يافت سرشك از سفرى چند

فياض به خون مژه افسانهء غم را * رفتيم و نوشتيم به ديوار و درى چند

بىتو يارانم كشان سوى گلستان مىبرند * با چنان حسرت كه گويى سوى زندان مىبرند

عكس رخسار تو بر هر قطره خون افتاده است * از رخت طفلان اشكم گل به دامان مىبرند

بلبلان را عشرت گلهاى خندان شد نصيب * بىنصيبان لذت از چاك گريبان مىبرند

در سر كويى كه دارم درد بىدرمان نصيب * درد را بىطاقتان آنجا به درمان مىبرند

خاك كاشان توتياى چشم فياض است باز * سرمه را هرچند مردم از صفاهان مىبرند

بيدلان دور از لبش چون جام گلگون مىخورند * چون به ياد آرند آن لب ساغر خون مىخورند

راضى از فرهاد شيرينش به جوى شير بود * واى كاين شيرين لبان در عهد ما خون مىخورند

دودمان عشق از هم كم فراموشى كنند * بيدلان تا حشر خون با ياد مجنون مىخورند

حيف واقف نيستى كآشفتگان شوق دوست * ساغر لبريز زهر غصه را چون مىخورند

با تو فياض ار حريفان دم زنند از جام فكر * عرض معنى مىبرند و خون مضمون مىخورند

صبح‌خيزان چو به كف جام مصفا گيرند * باج روشن‌دلى از عالم بالا گيرند

زهد خشكست متاع سرهء خلوتيان * بار اين قافله آن به كه به دريا گيرند

بىخودانِ مىِ عشقِ تو فشانند به خاك * جام خورشيد گر از دست مسيحا گيرند

داغداران تو چون لاله بدان نزديكند * كه شوند آتش و در دامن صحرا گيرند

به نسيم سر زلفت چو نفس گرم كنند * عرق فتنه ز بوى گل سودا گيرند