ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٣

350

ز رشك خال كه سوزد بر آن غدار سپند * چو لاله سرزند از خاك داغدار سپند

ز چشم‌زخم خزان نيست آفتى ممكن * كه هست بر گل روى تو نوبهار سپند

به راه وصل توام وعده آتشى افروخت * كه شد به شعلهء آن چشم انتظار سپند

ز شوق شعله چنان چهره برفروخته است * كه در نظر نكند فرقى از شرار سپند

چه لازمست ز من منع بىقرارى من * در اضطراب كجا دارد اختيار سپند

سرشك شعله‌وشم گر به چشمه‌سار افتد * هميشه سر زند از طرف جويبار سپند

به غير سوختنم چاره نيست در غم دوست * كه شعله شوخ مزاجست و بىقرار سپند

چنين كه كوكب داغم فروغ‌بخش افتاد * سزد كه چرخ بسوزد برو هزار سپند

ميان آتش غيرت ز رشك خال رخت * اگرچه سوخت ولى سوخت شرمسار سپند

تمام عمر توان سوخت از تپيدن دل * چرا نهاد بر آتش چنين مدار سپند

ز طبع دفع گزندم ضرور شد فياض * به جان نكته‌شناسان برو بيار سپند

هر كاروان كه راه به كوى تو ساختند * بازارها به مصر ز بوى تو ساختند

دربند دين نماند كس از كفر زلف تو * زنجيرها گسست چو موى تو ساختند

رشك آيدم چه چاره كنم عاشقى بلاست * زان محرمان كه راه به كوى تو ساختند

چرخ و ستاره با دل ما برنيامدند * تا اتفاق كرده به خوى تو ساختند

گل بوى از تو دارد و باغ از تو نكهتى * بيچاره بلبلان كه به بوى تو ساختند

غافل بنوش باده كه گيتى به جم نماند * صد جام خاك شد كه سبوى تو ساختند

شهرى ز غمزهء تو چو فياض بيدلند * تنها مرا نه عاشق روى تو ساختند

نقش‌بندانى كه نقش روى جانان ريختند * طرح دلها را چو زلف او پريشان ريختند

شهسوار عشق در معموره منزل كى كند * طرح اين ويرانه را دانسته ويران ريختند

گلرخان بهر زكات گل‌فشانيهاى عيش * يك چمن گلهاى چاكم در گريبان ريختند

تشنگان وصل او با آنكه ساقى خضر بود * تا به لب آورده صد بار آب حيوان ريختند

ملك صبرم پايمال تركتاز غمزه شد * بود خالى عرصه و چابكسواران ريختند

حسن مهر و مه كجا و حسن آن دلبر كجا * در حقيقت‌گويى اين بگداختند آن ريختند

بىخرابى نقش آبادى مزن كآشفتگان * گرد كفر انگيختند و رنگ ايمان ريختند

زلف سنبل چهره گل ساعد سمن شمشاد قد * وه كه طرح اين گلستان خوش به سامان ريختند