ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣١

344

خوبان كه شوخى مژه از تير برده‌اند * طرح نگاه از دم شمشير برده‌اند

صد ره شكست رنگ و نيامد به روز بيم * اين قوم رنگ از گل تغيير برده‌اند

صبح از جبين طالع ما تيرگى برد * خاصيّت اثر زدم پير برده‌اند

هر شب فغان به داد دلم زود مىرسد * امشب ز من به ناله خبر دير برده‌اند

چشم حيا مدار كه اين شوخ‌ديدگان * شرم از نگاه شاهد تصوير برده‌اند

آهن‌دلى چه باكت از آسيب خستگان * طرح دلت ز جوهر شمشير برده‌اند

آبادى از سراى تعلق طمع مدار * زين كارخانه رونق تعمير برده‌اند

زهاد در نصيحت سوداييان عشق * مغز دماغ حلقهء زنجير برده‌اند

فياض شاد باد روان ملك كه گفت * سردى ز استخوان تباشير برده‌اند

عشاق دل به چين جبينى سپرده‌اند * اين قبله‌گاه را به كمينى سپرده‌اند

درياب اين اشاره كه شاهان نام‌جو * نام بلند خود به نگينى سپرده‌اند

جز مشت خاك قابل اين عشق پاك نيست * مشكل امانتى به امينى سپرده‌اند

در آدمى به صورت خاكى نظر مكن * نقد نُه آسمان به زمينى سپرده‌اند

از انقلاب دهر چه مقدار غافلند * آنان كه دل به آن و به اينى سپرده‌اند

مسجد ز شيخ و ابروى جانان من ز من * هر گوشه را به گوشه‌نشينى سپرده‌اند

آنان كه پا به راه توكل فشرده‌اند * صاف رضا ز دُرد تحمل فشرده‌اند

غافل مشو ز ساغر سرشار التفات * كاين جرعه را ز تيغ تغافل فشرده‌اند

تا داده‌اند طبع مرا آب و رنگ فكر * خون از رگ هزار تأمل فشرده‌اند

سوداى مغز كاو دماغ دل مرا * از پيچ و تاب طرهء كاكل فشرده‌اند

نازك‌ترست شكوه‌ام از بوى گل مگر * اين ناله را ز نالهء بلبل فشرده‌اند

سوداييان فكر به تشبيه زلف يار * خوناب حسرت از دل سنبل فشرده‌اند

تا چهره‌اش به كام نزاكت سرشته شد * از لاله رنگ و نازكى از گل فشرده‌اند

در عهد زلفش از رگ انديشه اهل فكر * سوداى امتناع تسلسل فشرده‌اند

دلدادگان عشق ز شريان آرزو * خون فسادِ عرضِ تجمل فشرده‌اند

مردان عشق در گذر سيل حادثات * پاى ثبات سخت‌تر از پل فشرده‌اند

فياض آبروى دو عالم مجردان * از گوشهء رداى توكل فشرده‌اند