ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٠

341

از ره مستى و عشق باز نگردم اگر * خلق چو نقش قدم در پيم افتاده‌اند

كس نبرد ره به عشق شكر كه اين زاهدان * در گرو سبحه و در غم سجاده‌اند

اين همه علم و عمل آن همه مكر و حيل * شكر كه آزادگان از همه آزاده‌اند

هيچ نگيرند انس هيچ نگردند رام * وه كه پريچهرگان جمله پرىزاده‌اند

بهر تو فياض بود كوشش و رنج و بلا * بىتو چنين درد و غم دربه‌در افتاده‌اند

كج‌ابروان كه چهره به مى تاب داده‌اند * از رشك خَم به قامت محراب داده‌اند

كس جان ز زخم خنجر مژگان نمىبرد * اين تيغ را به زهر نگه آب داده‌اند

مى مىچكد ز نغمهء مطرب چه آفتند * اين ساقيان كه باده به مضراب داده‌اند

ما را كه در غم تو كتان‌پوش طاقتيم * كشت تبسّم گل مهتاب داده‌اند

دل را ز خارخار تمناى وصل خويش * خوبان فريب بستر سنجاب داده‌اند

كنج لب پياله به بوسى نمىخرند * آنان كه خط به خون مى ناب داده‌اند

آنان كه پا به راه توكل فشرده‌اند * از دل برون كرشمهء اسباب داده‌اند

طوفان فتنه دامنشان تر نمىكند * دريادلان كه رخت به سيلاب داده‌اند

جرمش چه زينكه بر مژه يك دم قرار نيست * اشك مرا كه جلوهء سيماب داده‌اند

ما را ز عكس طرّه و رخسار گلرخان * شب داده‌اند و گوهر شب‌تاب داده‌اند

فياض از تغافل چشمان او مرنج * مستند و دل به ذوق شكر خواب داده‌اند

چشم دلم به عالم بالا گشاده‌اند * در خلوتم دريچه به صحرا گشاده‌اند

طول امل فراخور عرض جمال تست * آغوش موج درخور دريا گشاده‌اند

گلگشت شهر و كوى نيايد ز پاى عشق * اين گام را به دامن صحرا گشاده‌اند

اى ماه من برآ كه به راهت ستارگان * چشم اميد بهر تماشا گشاده‌اند

زان دم كه جلوه قسمت نخل بلند تست * خميازه را بغل به تمنا گشاده‌اند

بر ما گذر به خاطر پاك تو بسته‌اند * راهى كه از دلت به دل ما گشاده‌اند

ز آسيب فتنه بىخبران را فراغتست * سيليست اينكه بر دل دانا گشاده‌اند

طفل ديار عشق نداند بلوغ چيست * در كودكى زبان مسيحا گشاده‌اند

تا بهرِ صيدِ عصمتِ يوسف كنند دام * صد حلقه از كمند زليخا گشاده‌اند

اينجا گشاد قفل به دست كليد نيست * بر اهل دل درى به مدارا گشاده‌اند

فياض جا بر اهل طرب تنگ شد بسست * در بزم غم براى تو صد جا گشاده‌اند