ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٥

325

هر تار جامه با تن نازك‌دلان عشق * در دشمنى به خار مغيلان شريك شد

خوش وقت عندليب كه تا بوى گل رسيد * بفروخت آشيان به گلستان شريك شد

تنها حريف كينهء ما آسمان نبود * در قتل ما به غمزهء خوبان شريك شد

فياض بگذر از سر هم‌چشمى فلك * با كس درين معامله نتوان شريك شد

دردا كه غمزهء دوست دشمن شكار هم شد * نشكست عهد دشمن تا استوار هم شد

مرديم و از سر ما بخت سيه نشد دور * وه كاين چراغ مرده شمع مزار هم شد

از آه سرد بلبل فصل خزان گلشن * دى سرد گشت هرجا كار بهار هم شد

در عقده‌ريزى بخت پردست و پا زدم ليك * كارى نيامد از دست دستم ز كار هم شد

رازى كه بود در دل خون گشت و همره اشك * آمد برون و صرف جيب و كنار هم شد

خوش داشتيم چندى يارى و روزگارى * برگشت يار چون بخت و آن روزگار هم شد

اى آنكه گفتى از دوست چونست حال فياض * بيچاره در ره او مرد و غبار هم شد

به مهر آموختيم آن طفل را بىمهريش فن شد * طلسم دوستى تعويذ او كرديم و دشمن شد

ندانم جلوه‌اش را چيست خاصيت ولى دانم * كه هرجا سايهء سرو قدش افتاد گلشن شد

به عهد شعلهء حسنش چنان پروانگى عامست * كه مرغ سدره را شاخ گل آتش نشيمن شد

نماند آرايشى بهر نشاط روز وصل از بس * گل چاك گريبان صرف گلريزان دامن شد

تنگ‌تر شد گرم از شيشه دل از من نبود امّا * دل از برگ گل نازك‌ترت دانسته آهن شد

نگويم عالمى شد دشمن جانم ولى گويم * كه هرجا بود سنگى در كمين شيشهء من شد

فروغ تازه‌اى در كلبهء تاريك مىبينم * چراغ بخت من از پرتو روى كه روشن شد

تو تا بودى سموم واديم باد مسيحا بود * تو چون رفتى نسيم گلستانم دود گلخن شد

چنانم زندگانى مىخلد بىروح او فياض * كه گويى هر سر مو بر تن من نوك سوزن شد

دلم شبى كه خيال ترا نشيمن شد * چو آفتاب مرا داغ سينه روشن شد

كدام شمع كند خانه روشنم بىتو * مرا كه پرتو خورشيد دود روزن شد

به منع گريه به چشم تر آستين چه نهم * كنون كه راز دلم روشناس دامن شد

ز بس كه سنگ ملامت زدند تاب آورد * دل چو شيشهء من رفته رفته آهن شد

چه رشحه از مژه دادى به كشت غم فياض * كه دانه خوشه برآورد و خوشه خرمن شد