ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٤

322

عمريست كه در راه وفا خاك نشينم * شايد كه بدين ره گذرى داشته باشد

مرديم ز آمد شد هر بيهده فياض * ويرانهء دل كاش درى داشته باشد

آيينه سنگ بود و ترا ديد آب شد * آنگاه از فروغ رخت آفتاب شد

روز ازل ز شعلهء حسن تو يك شرار * بر آسمان شد و لقبش آفتاب شد

نرگس شنيد و تا ابدش ديده بازماند * چشمت كه از فسانهء من نيم‌خواب شد

اى دل به حفظ ظاهر ازين بيشتر مكوش * حسنى كه نيست هم همه صرف نقاب شد

فياض يك نظر كه فكندى به دفترم * ديوان شعر من همگى انتخاب شد

اقبال رو نمود و به ما يار يار شد * وين روزگار تيرهء ما روزگار شد

پيمان ناشكستهء ما با تو تازه گشت * عهد نبستهء تو به ما استوار شد

با دانه‌هاى جوهر تيغ تو دل‌خوشست * اين آب و دانه مرغ مرا سازگار شد

گلگونه‌اى براى عروس خزان نماند * رنگى كه داشت گل همه صرف بهار شد

فياض را نويد وصال تو زنده كرد * چشمى كه هم نداشت به راه تو چار شد

بس كه دلگيرم غم از آميزشم دلگير شد * بس كه بىكس بىكسى از اختلاطم سير شد

وز ازل از خنجر مژگان خوبان بازماند * قطرهء آبى كه در كار دم شمشير شد

در بلندى مىتوانستم گذشت از آفتاب * خاطر افتادگيها سخت دامنگير شد

پيشتر از بال خود را مىرسانيدم به دام * در طلسم بيضه افتادم كه كارم دير شد

سيل غم از هر طرف رو در دل تنگم نهاد * شكر كاين ويرانه آخر قابل تعمير شد

شب كه حسرت رخصت درد دلى زان غمزه يافت * يك نگه كردم كه يك عالم سخن تقرير شد

كسى به دعوى مهرش چو صبح صادق شد * كه چون جرس دل او با زبان موافق شد

چنين كه چشم به روى تو دوخت پندارى * كه عكس آينه پيش رخ تو عاشق شد

لباس جلوه رسايى فزود تا آخر * به سرو قامت رعناى او موافق شد

كسى كه صبر به خوارى نمود همچو هلال * به يك دو هفته بر اقران خويش فايق شد

هزار شكر كه فياض بىزبان آخر * چو ابروى تو زبان‌آور حقايق شد

آمد بهار و خانه به زندان شريك شد * چاك جگر به چاك گريبان شريك شد