ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٣

317

ندارد تاب حمل نامهء پرشكوهء عاشق * مگر مرغى كه چون پروانه خصم بال‌وپر باشد

نكردى شعله‌وش انداز « 1 » بال‌افشانى فياض * چو اخگر مردهء خاكسترى خاكت به سر باشد

يك شب كه به در وصال باشد * هر لحظه هزار سال باشد

آن را كه تو در خيال باشى * تا حشر شب وصال باشد

قتل همه كس حلال بر خويش * تا خون منت حلال باشد

گر خون منست اين ديت چيست * بگذار كه پايمال باشد

ممكن نبود گذشتن از وصل * هرچند امر محال باشد

كلكش منقار بلبلانست * فياض چه غم كه لال باشد

خوشا آن دل كه تا جان باشدش اندوهگين باشد * دل آسوده مىبايد كه در زير زمين باشد

كجا داد دل پرحسرت من مىدهد و صلى * كه تا مژگان زنى برهم نگاه واپسين باشد

دل از جور و جفايش نشئهء مهر و وفا يابد * كه كار نازنينان هرچه باشد نازنين باشد

به هر جانب سمند ناز بىباكانه مىتازى * نمىترسى كه تا ديدى نگاهى در كمين باشد

همان جاريست بر من حكم آب تيغ بيدادت * اگر چون آفتابم عالمى زير نگين باشد

دل از محراب ابروى تو هرگز رو نگرداند * به شرع دوستى گر قبله‌اى باشد همين باشد

فكندت از نظر فياض اگر آن بىوفا آسان * تو هم مشكل مگير اين كار را خوب اين‌چنين باشد

حناى پاى تو شد خون من حلال تو باشد * بهاى خون من اين بس كه پايمال تو باشد

به چشمهء خضرش روزهء هوس نگشايد * كسى كه تشنه‌لب چشمهء زلال تو باشد

به موقف ازلم با تو بوده عرض تمنّا * هنوز تا ابدم مستى وصال تو باشد

نبود از ستمت در خيالم آنچه تو كردى * چها هنوز به اين خسته در خيال تو باشد

كنون كه حال تو خاطرنشان او شده فياض * گمان مبر كه به عالم كسى به حال تو باشد

آن شوخ ز حالم خبرى داشته باشد * وين ناله بدان دل اثرى داشته باشد

پيداست پريشانى زلفش ز حد افزون * گويا به دل خسته سرى داشته باشد

مستانه رود سر زده تا بر سر آن كوى * گر سيل سرشكم اثرى داشته باشد

( 1 ) - انداز - غ 37 .