ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢١

310

هلاك تربيت مجلسى شوم كه درو * خزان اگر بنشيند بهار برخيزد

نصيب زورق فياض گشت طوفانى * كه موج صد خطرش از كنار برخيزد

چو آيد در چمن از عندليبان شور برخيزد * به تعظيم نسيمش بوى گل از دور برخيزد

مشام‌آراى گلشن چون شود بوى سر زلفش * ز خواب سرگرانى نرگس مخمور برخيزد

نقاب زلف چون از پيش ماه چهره برگيرد * به هرجا سايه افتد شعله‌هاى نور برخيزد

چنان شهد غمش در كام جانها لذتى دارد * كه ماتم گر نشيند با غم او سور برخيزد

به مرهم عمرى ار داغ تو در يك پيرهن خوابد * چو برخيزد سياهى از سر ناسور برخيزد

دلم با داغ عشقت در لحد آسايشى دارد * كه در محشر عجب دارم اگر از گور برخيزد

نشيند گردباد از بار شرم شورشم فياض * درين صحرا غبارم هركجا از دور برخيزد

قدم از بار محنت برنخيزد * محبت هم ازين كمتر نخيزد

ز دامن‌گيرى خاكش در آن كوى * چو سايه هركه افتد برنخيزد

شبى بر بستر حسرت نيفتم * كه سيلابم ز چشم تر نخيزد

به دل تخم هوس كشتم نشد سبز * بلى دانه ز خاكستر نخيزد

چنان افتاده‌ام فياض از پاى * كه آه از دل به صد نشتر نخيزد

بخت كو كز تو به من مژدهء يادى برسد * مگر اين كشت مرا آب ز بادى برسد

عاشقان زار بگرييد چو كامى يابيد * اين شگون نيست كه عاشق به مرادى برسد

بلبل اين ناله و فرياد ندارد سودى * كيست در كشور خوبى كه به دادى برسد

دلم از حسرت تيغ تو به تنگ آمده است * مگر از شست تو امّيد گشادى برسد

بىجمال تو سواد نظرم رفته زياد * مگر از خطّ تو چشمم به سوادى برسد

سفرِ دورِ رهِ زلف تو دارم در پيش * يا رب از مايدهء لطف تو زادى برسد

صفحهء شعر تو فياض چنين روح‌فزاست * كه كس از راه بيابان به سوادى برسد

كسى به درد سخن غير طبع من نرسد * قلم دواسبه به داد دل سخن نرسد

رسيده‌ام به مقامى به راه كعبهء شوق * كه هركه پاى طلب بشكند به من نرسد

متاع جلوهء شيرين چنان روايى يافت * كه غير حسرت بى جا به كوه‌كن نرسد

ز سوزن مژه ارزانى رفو باشد * شكاف سينه كه تا دامن كفن نرسد