ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢١٩

302

به دل مگذران بد كه تا بد نگردى * كه آيينه از عكس خود رنگ گيرد

قيامت بود آنكه فياض بيدل * ترا در بغل گيرد و تنگ گيرد

چون صبا از گل تو بو گيرد * اول از خون گل وضو گيرد

شانه هر شب حساب دلها را * زان سر زلف موبه‌مو گيرد

زخم دل را نمىتوانم بست * لب دريا كجا رفو گيرد

گر بخندد به روى مرهم داغ * نمك داغ چشم او گيرد

مفت فياض دان كه محتسبش * دست در گردن سبو گيرد

دماغم باج ذوق از نشئهء سرشار مىگيرد * گلم از بىدماغى بر سر دستار مىگيرد

به دشمن كرد عهد من وفا يارى تماشا كن * براى خاطر من خاطر اغيار مىگيرد

ز خود آزرده‌ام راهى به شهر بيخودى خواهم * كه در غربت دلم مىگيرد و بسيار مىگيرد

مسيحا در علاج عشق قانون خوشى دارد * كه از خود مىرود آنگه رگ بيمار مىگيرد

مرا آزرده زان دارد كه از خود نيست آرامش * ز بس بىطاقتى آيينه در زنگار مىگيرد

به محرومى نهادم دل ولى نوميد نتوان شد * كه حرمان تو باج از دولت بيدار مىگيرد

زبون غير اگر گشتيم در عشقش از آن باشد * كه آن گل دامن ما را به دست خار مىگيرد

عجب در خاك و خون غلتيده‌ام ظالم تماشا كن * تو گل مىچينى و نخل شهادت بار مىگيرد

به كف آيينهء رازست اخلاص زليخا را * چرا غافل سراغ يوسف از بازار مىگيرد

حديث سبحه چون بادست در آيين ديندارى * به گوش من كه پند از حلقهء زنار مىگيرد

نه لايق بود نام غير بردن پيش او فياض * زبان غيرتم از شرم اين گفتار مىگيرد

به صد افسون در ان دل يار من منزل نمىگيرد * بلى آيينهء خور تيرگى در دل نمىگيرد

دل آسودگان از دستبرد فتنه آزادست * كسى هرگز خراج از ملك بىحاصل نمىگيرد

چنان در خطّ و زلف او زبان شانه جارى شد * كه گر صد عقده پيش آيد يكى مشكل نمىگيرد

به نوعى عاجزم در عاشقى از دادخواهيها * كه بعد از قتل خونم دامن قاتل نمىگيرد

زدم گر دست و پا در خون ز بىتابى مكن عيبم * تپيدن را كسى فياض بر بسمل نمىگيرد

چه شد بازم كه زخمم باج از مرهم نمىگيرد * دماغم جام خوشحالى ز دست جم نمىگيرد

چه حالست اينكه حسرت را دماغ آشفته مىبينم * چه ذوقست اينكه مرغ ناله‌ام را دم نمىگيرد