ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢١٨

298

ناله‌ام را گر كند شاخ گل حسرت رواست * آنكه آب جلوه‌اش سرو روان مىپرورد

چشم رحمت دارم از ابرى كه كمتر قطره‌اش * تا قيامت سبزه‌زار آسمان مىپرورد

گلستانى را كه آبش ز اشك خون‌آلود ماست * باغبان از هر نهالش ارغوان مىپرورد

مهر مادرزاد دارد طفل روح ما به جسم * اين هما در بيضهء ما آشيان مىپرورد

زان گل عيشى نمىچينم كه دايم آسمان * نوبهارم را در آغوش خزان مىپرورد

در هواى جلوه‌اش چون بيستون باليده‌ام * گرچه ما را حسرت موى ميان مىپرورد

هست عاشق را بهار آفتى هر نوع هست * خضر را آسيب عمر جاودان مىپرورد

هيچ عضو از فيض بيداد توام بىبهره نيست * حسرت تيغ تو مغز استخوان مىپرورد

ريشه‌ها در خاك قم كرديم فياض ار چه ليك * شوق ما را در هواى اصفهان مىپرورد

ويرانه دلى دان كه محبت نپذيرد * آباد خرابى كه عمارت نپذيرد

ذوقى ندهد دل كه غم عشق ندارد * پژمرده چو شد غنچه طراوت نپذيرد

هر سنگ كه از جنس دل تست به سختى * سازند گرش آينه صورت نپذيرد

گر نگذرمت هيچ به خاطر چه شكايت * آيينهء خورشيد كدورت نپذيرد

تأثير مجو از نفس سرد ريايى * كاين نالهء بىدرد سرايت نپذيرد

از زهد و رياضت چه اثر طينت بد را * ذات نجس العين « 1 » طهارت نپذيرد

فياض بكش دست غم از تربيت دل * كاين شوره زمين هيچ عمارت نپذيرد

عجب ار درين بهاران گل و لاله بار گيرد * كه ز گرد خاطر من نفس بهار گيرد

لب سر به مُهر من شد سبب گشاد عالم * كه اگر نفس گشايم دل روزگار گيرد

به ميان بحرم اما همه تن چو موج لرزم * كه مباد در ميانم هوس كنار گيرد

چه ضرور شد تپيدن دل بىقرار ما را * كه گر از تپش بيفتد به كجا قرار گيرد

به سمند جلوه‌نازان به صفت شكيب‌تازان * سر ره كه مىتواند كه برين سوار گيرد

چو زلفت ره ساز نيرنگ گيرد * صبا از ملاقات او رنگ گيرد

بلا را خم طره‌ات دست بندد * اجل را نگاه تو در چنگ گيرد

من شيشه دل با غمت چون برآيم * ز سختى دلت نكته بر سنگ گيرد

( 1 ) - نجس العين ، آنچه خود نجس است و نجاست آن عارضى نيست .