ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢١٥

289

پوشيدن مژگان نشود مانع رشكم * اين شعله چنان نيست كه خس‌پوش توان كرد

فياض مزن آب كه اين شعله به جانم * نوعى نگرفتست كه خاموش توان كرد

به آن رخ جلوهء خور مىتوان كرد * به آن لب كار شكّر مىتوان كرد

گلستان گر ز رويت برفروزد * چراغ از رنگ گل بر مىتوان كرد

فريب بوسه زان لب مىتوان خورد * خيال آب كوثر مىتوان كرد

توان گر يك گره زان زلف برداشت * دو عالم را معطر مىتوان كرد

لبت قند مكرر مىتوان گفت * سخن را زان مكرر مىتوان كرد

به كوى عشق رخسارم گواهست * كه اينجا خاك را زر مىتوان كرد

قيامت گر شب وصل تو باشد * ز هجران شكوه‌اى سر مىتوان كرد

چو جوهر غوطه در خون مىتوان زد * شنا در آب خنجر مىتوان كرد

غرض گر قتل فياضست هجران * چه حاجت فكر ديگر مىتوان كرد

به آن قد سرفرازى مىتوان كرد * به آن رخ عشقبازى مىتوان كرد

به آن نازى كه حسنت چيده بر خود * به عالم بىنيازى مىتوان كرد

به رويت هركه زلفت ديد دانست * كه با خورشيد بازى مىتوان كرد

چو دل بردى ز دست بىقراران * گهى هم دلنوازى مىتوان كرد

تظلم مىكند بيچارگيها * كه گاهى چاره‌سازى مىتوان كرد

جفا بس اى فلك كز يك شرر آه * هزار انجم گدازى مىتوان كرد

چه لازم كوتهى اى بختِ فياض * چو زلف غم درازى مىتوان كرد

گفتمش صد بار و ترك صحبت دشمن نكرد * طفل بازيگوش من گوشى به حرف من نكرد

ذوق پيراهن دريدن را به كام دل نديد * هر كه را چاك گريبان رخنه در دامن نكرد

عاشقان را تيره‌بختى سايهء بال هماست * زان سبب خاكسترم جز جاى در گلخن نكرد

سالها بيهوده چون شمع مزار بىكسان * سوختيم و پرتو ما مجلسى روشن نكرد

مهربانيهاى او فياض در خونم نشاند * آنچه با من كرد او از دوستى دشمن نكرد

گفتگوى چشم جادويى مرا ديوانه كرد * هم‌زبانيهاى ابرويى مرا ديوانه كرد

گيسوى زنجير عاقل مىكند ديوانه را * حلقهء زنجير گيسويى مرا ديوانه كرد