ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢١٤

285

با شكوه دل فلك گنجايش جولان نيافت * آخر اين يك قطره جا بر هفت دريا تنگ كرد

گر به قدر درد دل در ناله پيچم خويش را * مىتوانم آسمان را بر مسيحا تنگ كرد

از گزند نشتر غم پهلوى آسايشم * جا به روى بسترم بر نقش ديبا تنگ كرد

عاقبت با زاهدم ذوق مدارا صلح داد * وسعت مشرب دگر خوش كار بر ما تنگ كرد

فكر آسايش غلط باشد چو دل بر جاى نيست * بيدلى فياض بر من عيش دنيا تنگ كرد

نماز شام چنان نشئهء ميَش گل كرد * كه آفتاب ز بدمستيش تنزل كرد

نسيم زلف تو زد بر دماغ او هرگاه * صبا به عهد تو ميل شميم سنبل كرد

مگر به باغ تو بودى كه امشب از بلبل * گل دريده دهن صد سخن تحمل كرد

سرى ز سرّ دهانش برون نبرد آخر * دلم چو غنچه درين نكته بس تأمل كرد

فريب زلف نخوردى ولى ببين فياض * كه چون شكار تو آخر كمند كاكل كرد

مشاطه چو آرايش آن زلف علم كرد * آن خَم كه درو بود دلم باز بخم كرد

هر تار سر زلف تو مأواى دلى بود * مشاطه برين سلسله بسيار ستم كرد

قربانى مژگان تو گردم كه به يك تاز * تسخير جهان بىمدد تيغ و علم كرد

تا لذت تيغ تو چشيدست دلم را * رحمست بر آن صيد كه از دام تو رم كرد

نازى كه نگاه تو به فياض حزين داشت * يا رب چه گنه داشت كه بىواسطه كم كرد

عشق ظاهر نمىتوانم كرد * كشف اين سِر نمىتوانم كرد

چه دهى توبه‌ام دگر زاهد * من كه آخر نمىتوانم كرد

مردم از حيرت و ترا در عشق * متحير نمىتوانم كرد

چه كنم تا تو فهم عشق كنى * سحر ساحر نمىتوانم كرد

چه كنم عاشقى اگر نكنم * چون تو كافر نمىتوانم كرد

ساده‌دل‌تر ز آب و آينه‌ام * حفظ ظاهر نمىتوانم كرد

گرچه فياضِ دانشم هِر را * فرق از بِر نمىتوانم كرد

با ياد تو كونين فراموش توان كرد * گر زهر دهى باده صفت نوش توان كرد

حيفست كه در گردن حور افكندش كس * دستى كه به ياد تو در آغوش توان كرد

شكرانهء اين لطف كه در ياد تو هستيم * هرچند كنى جور فراموش توان كرد