ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٧

[ ترا كه مهر سپهرى نزيبد اى دلبر ]

با سوختنت كار نيفتاده ندانى * احوال دل سوختهء سوختگان را

مستانه ببين در رهش از سلسلهء موج * زنجير به پا رقص‌كنان آب روان را

بردار شدن گام نخستين به ره اوست * پرطعنه مزن قالب منصوروشان را

اى هستى فانىشدگان در ره شوقت * وى نام و نشان هر دل بىنام‌ونشان را

هم عشق تو و عاشق و معشوق همه تو * دانا تو و دانسته تو اين راز نهان را

در ساغر اجساد كه ريزد مى ارواح * ساقى تو و ميخانه تويى بادهء جان را

در راه تو آن گمشدهء بيدل و دينم * كز ننگ نيارم به زبان نام و نشان را

چشم قِدمم باز كن از زنگ كدورت * كز ننگ فروبندم چشم حَدَثان « 2 » را

از سرمهء تحقيق جلاى بصرم بخش * چندانكه كنم فرق يقين را و گمان را

چندان مىبيناييم از فيض ازل ده * كز وى بكنم تر لبِ لب‌تشنهء جان را

فياض چو پرسد ز من اين مسئله گويم * زين علم خبر نيست سيه مست عيان را

ترا كه مهر سپهرى نزيبد اى دلبر * كه همچو ماه شوى با كم از خودان همسر

ترا ز دور تماشا كنم كه چون خورشيد * فروغ مهر رخت خيرگى كند به نظر

دل مرا ز تو عشق تو بس بود حاصل * بلى به پرتو خور اكتفا كنند از خور

دلم ز شوق خدنگ تو آن‌چنان باليد * كه تير ناز تو بنشيند اندرو تا پر

به خون من مكن آلوده دست و دامن را * كه نيست زخم ترا نيم‌جان من در خور

فرشتگان چو مگس بر سرت هجوم آرند * اگر به خنده گشايى لبان چون شكر

كنون كه عرصهء خوبى مسلّمست ترا * يكى به جلوه درآ اى نگار سيمين‌بر

ز نور عشق دل غير چون شود روشن * ز چاك سينه چو او را نه روزنست و نه در

به دل چو مهر تو باشد چه مىكنم جان را * دو پادشاه نمىگنجد اندرين كشور

غنى ز مهر و سپهرم كه هست در دل من * غمت سپهر و تو خورشيد و داغها اختر

دلم شكستى و خونم ز ديده مىريزد * عجب كه شيشه شكست و چكد مى از ساغر

به بند غصه چه دارى دل مرا بگشاى * چه شد ز زلف تو گو باش يك گره كمتر

( 2 ) - حدثان ، حدوث .