ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٨

262

بىمرحله ره رو كه اگر همره شوقى * صد مرحله اندازهء يك گام ندارد

كافر بچه‌اى باز مگر زد ره فياض * كز كعبه همىآيد و اسلام ندارد

لب شيرين تبسّم خندهء سحرآفرين دارد * ز خوبى هرچه دارد نازنينم نازنين دارد

در آزار دل من ضبط خود كى مىتواند كرد * كه از صد عاشق بىخانمان زلفش همين دارد

شب ديجور كرد اظهار هم‌چشمى به او روزى * سر زلفش هنوز از ننگ اين چين بر جبين دارد

منم فرمانرواى كشور ديوانگى اكنون * كه نقش پاى من اين عرصه را زير نگين دارد

نمىدانم چه مىخواند به من فياض جادوگر * ولى دانم كه امشب هرچه خواند آفرين دارد

دو چشمت ميل هشيارى ندارد * ز خواب ناز بيدارى ندارد

ندارد خواب خوش بيمار و چشمت * چه بيمارى كه بيدارى ندارد

سر بيمارى آن چشم گردم * كه پرواى پرستارى ندارد

بت كافردلى دارم كه با من * سر مهر و دل يارى ندارد

نه از لطفست اگر با من به كين نيست * كه پرواى ستمكارى ندارد

نمىگويم كه در طبعش وفا نيست * سر و برگ وفادارى ندارد

لبش برگ گلست اما به طبعم * چو برگ گل گران‌بارى ندارد

نزاكت بين كه با صد گونه شوخى * دماغ عاشق آزارى ندارد

به من دارد نظر اما ز تمكين * چنان دارد كه پندارى ندارد

تكلّف بر طرف اين شيوه ختمست * كه معشوقست و خوددارى ندارد

مده دردسرش از ناله فياض * كه تاب ناله و زارى ندارد

ز جور تو دل امتناعى ندارد * به وصلت سر انتفاعى ندارد

از آن گوش مىگيرم از قول مطرب * كه ديوانه تاب سماعى ندارد

كسى جز زليخاى كاسد محبت * به بازار يوسف متاعى ندارد

ز هم دور تر افكند دوستان را * فلك به ازين اختراعى ندارد

بريد ار ز ياران چه ياريم « 1 » كردن * نمىخواست كس را نزاعى ندارد

مرنج ار وداع تو ناكره رفتم * كه از خويش رفتن وداعى ندارد

( 1 ) - يارستن ، توانستن .