ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٥

251

لبت تا شيوهء سحر و فسون را مضطرب دارد * دلم هنگامهء اهل جنون را مضطرب دارد

به من گرم تواضع آن تب و اشكم سراسيمه * كه گرمى كردن خورشيد خون را مضطرب دارد

چسان پنهان كنم مهر تو بر اغيار سنگين دل * كه غمهاى تو بيرون و درون را مضطرب دارد

به حال كس نمىپردازد از بس بىقرارىها * چه يا رب اين سپهر سرنگون را مضطرب دارد

فلك از نالهء فياض اگر درهم شود شايد * كه زخم تيشه كوه بيستون را مضطرب دارد

دلم امشب كه ز تيغ تو جراحت دارد * تكيه بر بستر خون كرده و راحت دارد

مژده اى صبر كه از نشئهء تأثير امشب * چهرهء صاف دعا رنگ اجابت دارد

بىرخ دوست بود ديدهء ما در بر دل * جام اين شيشه كه خونابهء حسرت دارد

تا سر كوى تو بازار متاع هوسست * خجل آن كس كه چو من جنس محبت دارد

ناصح من شده فياض چه بىدردست او * آبى از دست ندادست و فراغت دارد

به رنگ عشقبازان برگ برگش رنگ زر دارد * نرنجد گر بهار از ما خزان جاى دگر دارد

عجب دامى به بال از ذوق پرواز قفس دارم * و گرنه مىتواند دل ز گلشن كام بردارد

پيام شوق ادا كردن نباشد كار هر خامى * به شمع خود دل از پروانه مرغ نامه‌بر دارد

نداى گوشِ ذوقِ نغمهء اين گفتگو ورنه * ز كوى يار هر بادى كه مىآيد خبر دارد

به بىپا و سران مىماند اين گردون نمىدانم * درين بيهوده گرديدن به فكر ما چه سر دارد

چراغ مه ندارد منتى بر كلبه‌ام هرگز * كه با ياد تو شام حسرتم فيض سحر دارد

كمان ناله را زه وامكن از ضعف دل فياض * چو تير آه عاشق نارسا باشد اثر دارد

چنان دل تير آن ابروكمان را در نظر دارد * كه رقص جلوه دايم بر بساط نيشتر دارد

مدان خامم اگر ظاهر نگردد سوز پنهانم * ز آتش ابره « 1 » خاكستر من آستر دارد

چو خون بسته خود را در رگ ياقوت مىدزدم * ز بىآبى سپهرم غرقه در آب گهر دارد

دل سنگ از سرشك گريه‌ام سوراخ سوراخست * اسير چشم او الماسِ صد بار جگر دارد

سرم را كرده از آشفتگى بيگانهء بالين * سر زلفى كه دايم سر به بالين كمر دارد

هماى زلف او كى سايه اندازد به سر ما را * كه دايم بيضهء خورشيد را در زير پر دارد

( 1 ) - ابره ، رويه ( مقابل آستر ) .