ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٢

240

اگر سررشتهء كار اسيران بلا نبود * سر زلف درازت اين‌چنين در پا نمىافتد

چنان هنگامهء بازار دامن‌گيريش گرمست * كه نوبت در قيامت هم به دست ما نمىافتد

نرنجى گر نگاهش بر رقيبان مىفتد فياض * كه تير خردسالان متصل يك جا نمىافتد

كجا چو تيغ‌كشى در ميان سپر گنجد * ترا به كشتن عشاق كاش سر گنجد

چه غم ز تنگ‌دليهاى من محبت را * به ظرف تنگ‌تر اين باده بيشتر گنجد

ميان شعله و پروانه آن مسافت نيست * كه در ميان حجابى ز بال‌وپر گنجد

ميانهء من و او اتحاد از ان بيشست * كه در ميانِ ره آمد شدِ نظر گنجد

محبتم به دلش جا اگر كند فياض * عجيب نيست كه در سنگ هم شرر گنجد

سخن ز تنگيت اندر دهن نمىگنجد * درين دقيقه كسى را سخن نمىگنجد

به ذوق نسبت لعل لب تو غنچه به باغ * چنان شكفت كه در پيرهن نمىگنجد

سرى به انجمنت نيست همچو شمع بلى * فروغ حسن تو در انجمن نمىگنجد

كجاست گريه كه خالى كنم دلى كه مرا * ز دوستى تو چون در بدن نمىگنجد

به آرزوى تو فياض اگر به خاك رود * بدين علوّ هوس در كفن نمىگنجد

ز اشك گرم من آتش كباب مىگردد * چه آتشيست كه در ديده آب مىگردد

نگاه نرگس مست كه در كمين منست * كه صبر در دل من اضطراب مىگردد

خراب ميكدهء عشوه‌اى شوم كآنجا * به نيم‌جرعه سرِ آفتاب مىگردد

هلاك شيوهء ناز توام كه مستانه * به گرد آن مژهء نيم‌خواب مىگردد

جدا ز روى تو از سير گل چنان خجلم * كه بوى گل به مشامم گلاب مىگردد

به ياد چشم تو در بزم آرزو مستان * كنند زهر به جام و شراب مىگردد

مخواه نان ز تنور سپهر دون فياض * كه آسياى فلك از سراب مىگردد

ز من دور آن پرىپيكر به صد دستور مىگردد * به دل نزديكتر از جان به ظاهر دور مىگردد

براى زخم تيرش سينهء بىطالعى دارم * كه گر الماس ريزم مرهم كافور مىگردد

نگاه ما چه سربازى تواند كرد در كويش * كه آنجا پرتو خورشيد هم از دور مىگردد

صبا بند قباى غنچه چون پيش تو بگشايد * كه در صد پرده از شرم تو گل مستور مىگردد

پلاس محنت فياض شد تشريف نوروزى * بلى در عيدِ ديدار تو ماتم سور مىگردد