ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠١

236

دل فياض را جا در پريشانى خوش افتادست * از آن از سايهء آن حلقهء گيسو نمىجنبد

شكارى گر به دام افتد چه شد زينها هزار افتد * خوشا اقبال صيادى كه در دام شكار افتد

گذشتم بر خزان باد بهارم خون به جوش آورد * چه خواهد شد اگر روزى گذارم بر بهار افتد

محيط عشق خوبان زورق‌آسا هست گردابش * درين دريا عجب دارم كه موجى بر كنار افتد

چنان گرم ره شوقم كه گاه ناتوانيها * نگه آرد به پروازم اگر پايم ز كار افتد

به معشوقى نزيبد هركه دارد نام معشوقى * ز صد خوبان يكى باشد كه شاه و شهريار افتد

نديدم در جهان يارى كه از دل غم برد بيرون * غمم افزون كند هركس كه با من غمگسار افتد

پسند ناكسان بودن نشان ناكسى باشد * چه بهتر دردمندى گر ز چشم روزگار افتد

نه هر دل قابل در دست و هر جان باب نوميدى * به صد خون لاله‌اى از يك چمن گل داغدار افتد

بيا و موج زن درياى رحمت را تماشا كن * به هرجا قطرهء اشكى ز چشم اشكبار افتد

وفاى دلبران بهتر كه دايم بىوفا باشد * قرار عشق اين بهتر كه دايم بىقرار افتد

سخن در امتحان كوه‌كن بود ار نه مىبايست * كه برق تيشه آتش گردد و در كوهسار افتد

من و غم سالها فياض باهم داشتيم الفت * بدان گرمى كه بعد از مدتى يارى به يار افتد

وجودت تا ز چشم كيمياى امتياز افتد * چو سيم قلب يك دم كاش راهت برگذار افتد

تو كز هول صراط از پا درافتادى نمىدانم * چه خواهى كرد اگر ره بر دم شمشير ناز افتد

چه يكرنگيست اين يا رب كه گر محمود را بر دل * شكست از غم رسد چين بر سر زلف اياز افتد

خوشا بخت همايون فال مرغى كز شگون‌بختى * كند تا سر برون از بيضه در چنگال باز افتد

دلى كو از ازل با خاكسارى الفتى دارد * گرش چون آفتاب از خاك برگيرند باز افتد

چنين كز اهل دل زلف درازت مىربايد دل * از آن ترسم كه شهراه حقيقت بر مجاز افتد

مرا تا عمر باقى شكوهء زلف بتان باقيست * مبادا آنكه كس را درد دل دور و دراز افتد

زمانى نگذرد كان مه به بيداديم ننوازد * خوش آن عاشق كه معشوقش چنين عاشق‌نواز افتد

شدم بيچاره‌تر تا چاره‌ام در دست گردون شد * مبادا كار كس هرگز به بند كارساز افتد

اگر خواهى كه يا بى قبلهء حاجت برو سر نه * به هرجايى كه اشك از گوشهء چشم نياز افتد

برون پرده‌اى آگه نه اى از اضطراب دل * دلت فياض خواهم محرم اسرار راز افتد

ز استغنا خيالش را به ما پروا نمىافتد * نگاهش پرتو خور گر بود بر ما نمىافتد

مه رويش گهى تاب از غضب دارد گه از باده * به گلزار جمال او گل از گل وانمىافتد