ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٠

233

چنين كه راه هوس بسته درنمىآيد * خيال بوسه در انديشهء حيا گستاخ

مهابت نگه يار را چه شد فياض * كه مىگزد لب درد مرا دوا گستاخ

باده از ابر خورد فصل بهاران گل سرخ * كه برافروخته چون لاله‌عذاران گل سرخ

گل به دامن كندم اشك كه از دولت عشق * مژه‌ام ابر بهار آمد و باران گل سرخ

منم و نغمه‌سرايى به هواى چمنى * كه خزانش گل زردست و بهاران گل سرخ

شيشه بلبل شده در بزم حريفان كه بود * جام مى در نظر باده‌گساران گل سرخ

هركسى مايل هم‌جنس خود آمد فياض * من گل زرد پسنديدم و ياران گل سرخ

كارم از گفتن لطفش به غرامت افتاد * صوفى از قرب به اظهار كرامت افتاد

گشت معلوم كه با من چه قيامت كردست * هر كه را چشم به آن جلوهء قامت افتاد

از پى شيشهء من دامن پرسنگ آمد * هر كه را راه به وادىّ ملامت افتاد

همه را در ره او پاى فرورفت به گنج * سعى ما بود كه كارش به ندامت افتاد

تو خود از ننگ نيايى بر ما ما از بيم * وه كه ديدار به فرداى قيامت افتاد

رخت بردند ز غربت به وطن هم‌سفران * سفر ماست كه دربند اقامت افتاد

من و فياض به هم غرق درين بحر شديم * كه ازين ورطه ندانم به سلامت افتاد

ببريد زلف گرچه بر آن پاى سر نهاد * سر باخت هركه از حد خود پا بدر نهاد

بىجرم اگر زدى سر زلف اعتراض نيست * هر كس كه گشت عاشق روى تو سر نهاد

چشم از رخ تو بر نتوانيم داشتن * زلف كج تو بند به پاى نظر نهاد

چندانكه نارساست به دلها رساترست * در صيد دل كمند تو رسم دگر نهاد

فياض مشكلست كه از سر بدر رود * اين عادت بدى كه ترا هست درنهاد

ز ضعفم بىتو بر تن از گرانى مو نمىجنبد * نگه تا حشر ازين پهلو به آن پهلو نمىجنبد

نمىجنبد به خون كس فلك را تيغ بىرحمى * ترا تا در اشارت گوشهء ابرو نمىجنبد

كه مىآرد به مشتاقان دگر پيغام زلف او * صبا را پا ز دهشت از سر آن كو نمىجنبد

نگاهش بىتغافل سر ز بالين برنمىدارد * بلا از گوشهء آن نرگس جادو نمىجنبد

چنان فرمانروا شد غمزه‌اش در كشور دلها * كه نبض خسته بىاذن نگاه او نمىجنبد

ز كم‌ظرفى سر پيمانه از يك جرعه مىگردد * خم از دريادلى از جاى خود يك مو نمىجنبد