ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١٩٩

329

چون تيغ ناز جلوه دهى در كف نگاه * اندازد آفتاب سپر را در آب صبح

طفلى هنوز و وقت جهان‌سوزى تو نيست * گرمى باعتدال كند آفتاب صبح

يك شب كه هست پيش تو فياض را درنگ * زين‌گونه از براى چه باشد شتاب صبح

خواهم كه شبى سر زده آيم به در صبح * تا جرعهء فيضى كشم از جام زر صبح

در فيض سحر درج بود دولت جاويد * اقبال دهد باج به دريوزه‌گر صبح

آفاق به نور گهر خويش بگيرم * چون مهر اگر گام زنم بر اثر صبح

پرواز كند با نفسم طاير معنى * خورشيد تواند كه شود هم‌سفر صبح

در بسته به ما صبح درآ از درِ يارى * تا بازگشاييم به هم قفل زر صبح

بگشاى گريبان و سحر كن شب ما را * تا چند توان گشت چنين دربه‌در صبح

اكنون كه نوا بر لب فياض گره شد * با مرغ سحرخيز كه گويد خبر صبح

شتاب شام سيه‌چهره و صباح صبيح * بدين درنگ تو دارد كنايه‌هاى صريح

سخن‌شناس صحاح زبان حال نه اى * و گرنه سوسن خاموش قايليست فصيح

بلند جامهء آمال و پست قامت عمر * بود به پست‌قدان جامهء بلند قبيح

ضعيف صحبت عمر و قوى دلايل مرگ * چرا نفهمى تو مطلبى بدين تنقيح

بدين سراچهء فانى چه اعتماد بقاست * كنون كه يافت فناى تو بر بقا ترجيح

مسبّحان فلك در صوامع ملكوت * ز تار زلف تو سازند رشتهء تسبيح

جواب تست زبان بستن از سخن فياض * چه لازمست به منع تو بيش ازين تصريح

مكن دراز به زير سپهر پا گستاخ * كه كرده‌اند براى كسى بلند اين كاخ

عجب كه كام خود از آسمان توانى ديد * كه كوتهست ترا دست و ميوه بر سر شاخ

اثر ندارد هرچند گوش گردون را * به دست ناله دريديم پرده‌هاى صماخ

سرايتى به دل نازك تو نتواند * اگرچه گريهء من سنگ مىكند سوراخ

گلوى شيشهء قسمت چو تنگ شد فياض * چه نفع دارد اگر دامن خُمست فراخ

وزيد بر سر زلف كجت صبا گستاخ * مكن چنين به خود اين هرزه گرد را گستاخ

چو با خيال تو بزمى كنم به خلوت دل * نفس به سينه نيارد نهاد پا گستاخ

شهيد زهر نگاهى شدم بگو زنهار * كه استخوان مرا نشكند هما گستاخ