ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١٩٣

207

ترا چو خطِ طرف « 1 » روى لاله رنگ گرفت * ز رشك آينهء آفتاب زنگ گرفت

شكست قيمت لعل آن لب و به خنده شكست * گرفت ملك دل آن غمزه و به جنگ گرفت

به شكوه گرم زبان‌آورى شدم افسوس * كه آن دهن سرِ را هم گرفت و تنگ گرفت

به دوستى تو گر شهره‌ام عجب نبود * مرا كه گوهر اشك از رخ تو رنگ گرفت

چه اعتراض دلش سخت اگر بود فياض * نكرده است به سختى كسى به سنگ گرفت « 2 »

ياد او در سينه كردم جامه بوى گل گرفت * دم زدم از روى او هنگامه بوى گل گرفت

از صرير كلك صوت عندليب آمد به گوش * بس كه در تحرير نامت جامه بوى گل گرفت

جوش بلبل بر كبوتر جلوهء پرواز بست * تا چو برگ گل ز نامت نامه بوى گل گرفت

هر گره از طرهء بند قبايت غنچه‌ايست * تا ز همدوشى سروت جامه بوى گل گرفت

شمع بىتابانه بر ياد تو مىسوزد به بزم * كز بخورِ دود او هنگامه بوى گل گرفت

خاصگان در آتش بىطاقتىها سوختند * از نسيمت تا مشام عامه بوى گل گرفت

دست بر سر بس كه بر ياد گل روى تو زد * بر سر فياض ما عمامه بوى گل گرفت

تا گريبان من اينك گرد دامانم گرفت * خاك دامنگير غم آخر گريبانم گرفت

شهسوار غم كه جز من مرد ميدانى نداشت * در كمينم كرد تا آخر به مىدانم گرفت

من كه جنگ روبرو با عشق كردم سالها * من نمىدانم چه كرد آخر كه پنهانم گرفت

من شرارى را به دامن تيز مىكردم كزو * شعله‌اى در دامنم افتاد و در جانم گرفت

گفتى اى فياض دل را چون گرفت آن مه ز تو * چون گرفتن را نمىدانم ولى دانم گرفت

غنچه را دور از لب لعلت دل از گلشن گرفت * بىرخت گل گونه از رخسار زرد من گرفت

كاشكى يك لحظه سوداى مرا كردى علاج * آنكه از بادام چشمم سالها روغن گرفت

چهره در خون شست او هم گرچه خون من بريخت * تيغ بيداد ترا ديدى كه خون من گرفت

مىنهادم سر به صحرا موج اشكم پا ببست * مىشدم بيرون ز عالم گريه‌ام دامن گرفت

ابروش از كشتنت فياض ننگى طرفه داشت * عاقبت خون ترا تيغ كه در گردن گرفت

( 1 ) - خط طرف ، خط نورسته بر كنار لب . ( 2 ) - گرفت كردن ، اعتراض كردن .