ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١٨٥

179

عشقبازان را سرود عشق گفتن رسم نيست * جز نواى درد دل از هم شنفتن رسم نيست

چين ز ابرو برندارى زانكه در گلزار حسن * غنچه‌هاى چين ابرو را شكفتن رسم نيست

عاشقان را درد دل پيوسته پيش گلرخان * گرچه گفتن رسم هست اما شنفتن رسم نيست

طرفه رسمى و عجب قانون كه در ديوان عشق * دم زدن آيين نه و مطلب نهفتن رسم نيست

زخميان شوق را در خوابگاه اضطراب * جز به روى بستر الماس خفتن رسم نيست

هرچه هست از دل برون كن جز تمناى ملال * كاين غبار از چهرهء آيينه رُفتن رسم نيست

گر اثر فياض خواهى از دعا در ناله كوش * كاين گهر را جز به نيش ناله سفتن رسم نيست

ذره‌اى نيست كه آيينهء ديدار تو نيست * خبر از خويش ندارد كه خبردار تو نيست

گرچه نزديكتر از جان منى بر لب ليك * وعده‌اى دور تر از وعدهء ديدار تو نيست

درد ديرينهء خود را ز كه درمان طلبم * كه طبيبى نشناسيم كه بيمار تو نيست

طوطيان با كه دگر نرد هوس مىبازند * شكرى نيست كه خود طوطى گفتار تو نيست

پايبندى تو سرمايهء آزاديهاست * سرو آزاد نباشد كه گرفتار تو نيست

عشق آن نيست كه خود را به ميان بيند كس * هان به منصور بگوييد كه اين كار تو نيست

تو نكونامى و عشق آفت شهرت فياض * جاى اين دستهء گل گوشهء دستار تو نيست

بستر گرمى تنم را همچو شمشير تو نيست * بالش نرمى دلم را چون پر تير تو نيست

عشق مىداند كه عاشق را به ناكامى خوشست * ورنه در كام دل ما هيچ تقصير تو نيست

ماه من امشب قرار شب‌نشينى داده است * خواب كن اى صبح يك دم وقت شبگير تو نيست

همدمى كو دست در گردن كند ديوانه را * در فرامشخانهء غم غير زنجير تو نيست

عشق بىتدبيرى ما را رواجى داده است * دم مزن اى عقل ناقص وقت تدبير تو نيست

حسن شيرين خود تجلى مىكند در بيستون * تيشه بشكن كوه‌كن حاجت به تصوير تو نيست

در اداى درد دل فياض زحمت مىكشى * گوشهء ابروى او محتاج تقرير تو نيست

ابر را از خصمى مژگان من انديشه نيست * هيچ خصمى در جهان چون خصمى هم‌پيشه نيست

شيشه در هم‌چشمى دل سرزنشها مىكشد * كآنچه دل آماده دارد بهر ما در شيشه نيست

در دل ما سبز مىخواهد تمنا تخم جام * ريشهء عيشى كه در بوم و بر اين بيشه نيست

بيستون برداشتن موقوف زور ديگرست * بازوى عشق ار نباشد جوهرى در تيشه نيست