ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١٨١

164

خارخارى به دلم از گل رخسارى هست * در كمين نگهم وعدهء ديدارى هست

برهمن كشت مرا كاش ببيند زلفت * تا بداند كه درين سلسله زنّارى هست

نفسى نيست كه را هم به گلستانى نيست * تا ز راه تو مرا در كف پا خارى هست

ريخت پنهان نگهش خون جهانى و هنوز * كس ندانست درين شهر ستمكارى هست

رخت بستى ز سر كوى ملامت فياض * تو برون رو به سلامت كه مرا كارى هست

بازم از نو به كمين غمزهء پنهانى هست * باز آمادهء قتلم صف مژگانى هست

گرد لشكرگه آن غمزه بگردم كآنجا * هر طرف مىنگرم جلوهء پيكانى هست

مشت خاكم هوس گشت هوايى دارد * التفاتى طمع از گوشهء دامانى هست

تا نسيم سر زلف تو نيامد ز سفر * كس درين شهر ندانست پريشانى هست

اشك بر هر مژه‌ام تاختنى مىآرد * در كمين جگرم كاوش مژگانى هست

پر طاوس درآيد به نظر شاخ چمن * در بهارى كه مرا ديدهء گريانى هست

غمم اينست كه در كوى مسيحا فياض * مرد از درد و ندانست كه درمانى هست

گر ز زلف آزاد گشتم دام كاكل در پيست * گر نگه رد شد ز من تير تغافل در پيست

بهره اى گلچين ازين گلها كه چيدى كى برى * هر يكى را صد هزاران چشم بلبل در پيست

يا سر زلف تو يا بيداد گردون يا رقيب * هركجا رفتم مرا دست تطاول در پيست

يار مىآمد خرامان و رقيبش پيش و پس * جاى رنجش نيست ياران خار را گل در پيست

غم مخور فياض اگر از بزم او گشتى جدا * سهل باشد هر ترقى را تنزل در پيست

چه شد كه عشوه دگر مست خويشتن‌داريست * كرشمه صيد فريبى نگاه پركاريست

بلا به چين سر زلف غمزه زندانيست * اجل به سايهء مژگان ناز زنهاريست

مدار ناله به مرغوله‌هاى « 1 » زنجيرست * قرار گريه به پيمانه‌هاى سرشاريست

من از تبسّم مژگان ناز دانستم * كه زخم تير نگاه تو در دلم كاريست

دگر به پيش تو خود را به خواب مىبينم * ندانم اينكه به خوابست يا به بيداريست

جهانيان همه حيران كار و بار منند * كسى كه كار من آسان گرفته دشواريست

( 1 ) - مرغوله ، پيچ‌وتاب ، كنايه ز حلقهء زنجير .