ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١٧٧

150

دولت بيدار خواهى چشم شب بيدار دار * روزهاى نيكبختى در دل شبها گمست

نيست پنهان بر كسى اين حرف گويم آشكار * آنكه تنها نيست از وى هيچ كس تنها گمست

پاى در دامن اگر پيچم بدان آسوده‌ام * عشق را در زير دامن دامن صحرا گمست

ما نمىدانيم قدر صحبت فياض را * همچو يوسف او ز اخوان در ميان ما گمست

جهان ز عكس رخت پرگلست و يا سمنست * نهال قد تو سرو بلند اين چمنست

تو رحم اگر نكنى بر دلم كسى چه كند * منت به ناز برآورده‌ام گناه منست

ز يار شكوه ندارم خداى مىداند * كه شكوه‌ام ز دل بىقرار خويشتنست

به حيرتم كه به گرد چه انجمن گردم * كه ياد روى تو شمع مزار انجمنست

شكفته‌رويى گل از شكفته‌رويى تست * اگرچه تنگ‌دليهاى غنچه زان دهنست

طلسم‌بند قبا را شكسته‌ايم وليك * هزار عقده هوس را ز بند پيرهنست

كسى كه دم نزد از دشمنى ما فياض * همين گمان به تو داريم و در تو هم سخنست

بىروى تو تا چشم صراحى نگرانست * در شيشهء ما باده يكى راز نهانست

چون جامهء صبرم نشود پاره كه امشب * در پرتو ديدار تو مهتاب كتانست

ممتاز بود داغ دل از داغ سراپا * اين لاله درين باغ گل دست نشانست

از رنگ تنك ظرف توان يافت ضميرش * ناگفته به كس راز دل شيشه عيانست

فياض ازين ورطه به ساحل نتوان رفت * كز اشك تو هرجا كه كناريست ميانست

درون پرده نه پنهان عذار جانانست * كه زير ابر نهان آفتاب تابانست

به سير لاله و گل دل نمىكشد هرگز * دلم ز غنچهء پيكان او گلستانست

به دامنم نرسد هيچ‌گه ز كوتاهى * هميشه دست مرا كار با گريبانست

ز بس كه آب نماندست در جهان خراب * ز چشمه‌اى كه توان آب خورد پيكانست

درين جهان پرآشوب دون به خاطر جمع * به گوشه‌اى كه توان بود كنج زندانست

گمان خاطر جمعى به غنچه نيز نماند * به عهد زلف بتان عالمى پريشانست

هميشه ناله به يك طرز مىكنم فياض * مرا نه عادت مرغ هزاردستانست

ز عكس زلف تو آيينه سنبلستانست * به وصف روى تو بلبل هزاردستانست

به نخل قدّ تو كرديم سرو را نسبت * بدين‌وسيله كنون سرفراز بستانست