ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٩

123 [ مگر از عشق نگارى به دلش تأثيرست ]

راز دل پوشيده كى ماند به منع گفتگو * لب اگر خاموش گردد رنگ در كار خودست

بر زمين ننهاد تا بر كف گرفت آيينه را * آنكه عالم شد گرفتارش گرفتار خودست

عالمى زير و زبر گردد نپرداز به كس * بس كه در هنگامه گرميهاى بازار خودست

گر نپردازد به حال عاشقان پردور نيست * امشب آن آيينه عاشق محو ديدار خودست

هستى عالم همه يك پرتو از رخسار اوست * بىجمالش روز روشن هم شب تار خودست

ذوق ديدار تو دارد زنده دل هر ذره را * ورنه بىروى تو هرجا خاطرى بار خودست

در چنين ميدان كه كس را نيست پروايى ز سر * زاهد افسرده دل در فكر دستار خودست

لب ببند و درد دل فياض سر كن كآينه * گرچه خاموشست در تقرير اسرار خودست

120 [ گذشت موسم گل ليك يار جلوه‌گرست ]

120 [ گذشت موسم گل ليك يار جلوه‌گرست ]

گذشت موسم گل ليك يار جلوه‌گرست * چمن خزان شد و ما را بهار در نظرست

به دل هواى سفر دارم و ندارم پاى * بسست آرزوى من هميشه در سفرست

ز نقل و باده چه ذوقست تلخكامى را * كه باده خون دل و نقل پارهء جگرست

به جوى شير چه دل‌بستگيست شيرين را * كه شير صحبت پرويز قسمت شكرست

عجب كه كام من از يار رو دهد فياض * كه كام من دگر و كام يار من دگرست

121 [ دلم پايبند نسيم بهارست ]

121 [ دلم پايبند نسيم بهارست ]

دلم پايبند نسيم بهارست * جنون بر سر پاى در انتظارست

خراشيده رخسارِ كاهىّ عاشق * به بازار خوبان زر سكّه دارست

دل از مهر زلف و رخش برنگيرم * كه از كفر و ايمان مرا يادگارست

مرا سوخت هجر تو صدره و ليكن * همان دل به وصل تو امّيدوارست

چه شد يار فياض اگر با رقيبست * به كام تو هم مىشود روزگارست

122 [ دل تهى از خون شد و ديده چو كوثرپرست ]

122 [ دل تهى از خون شد و ديده چو كوثرپرست ]

دل تهى از خون شد و ديده چو كوثرپرست * شيشه اگر شد تهى شكر كه ساغر پرست

دل ز غبار ملال شيشهء ساعت مثال * يك دم اگر خاليست يك دم ديگر پرست

وجه پريشانيم چيست چو از يمن اشك * دامن دريا دلم از دُر و گوهرپرست

قطرهء اشكم چنين گرم چرا شد مگر * ساغر چشم من از خوى سمندرپرست

جاى تو فياض نيست در دل تنگم دگر * بس كه سراپاى من از غم دلبر پرست

123 [ مگر از عشق نگارى به دلش تأثيرست ]

123 [ مگر از عشق نگارى به دلش تأثيرست ]

مگر از عشق نگارى به دلش تأثيرست * كه گل عارض او دست زد تغييرست

اى بت از قامت خم‌ديدهء عاشق حذرى * اين كمانيست كه آه سحر او را تيرست