ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٤

102 [ جسم خاكى گر بميرد آتش جان زنده است ]

وسعت ميدان همت بين كه خرج گريه را * دل ز دريا مشربى عمريست تنها داده است

بس‌كه از غم خوردنم كم‌دستگه شد روزگار * قسمت امروزم از غمهاى فردا داده است

ناتوان بستر درد تو از بهر علاج * كافرم گر نبض در دست مسيحا داده است

بىغميها كشتيم را خوش به ساحل رانده بود * گريه را نازم كه بازم سر به دريا داده است

لذت آوارگى فياض باز از كوى عقل * سر به صحراى جنونم بىمحابا داده است

با وجود ضعف كى ما را كس از جا برده است * جادويها كرده زلفش تا دل ما برده است

دشت عمرى از لگدكوب جنون آسوده بود * عشق مجنون دگر اينك به صحرا برده است

خواهش آغوش موج فتنه بىتابانه باز * كشتى بىطاقت ما را به دريا برده است

گر به من در حرفى اى ساقى من اينجا نيستم * مدتى شد تا مرا ذوق تماشا برده است

فتنهء بالابلندان بودى و اكنون ترا * عشق بالا دست ما يكباره بالا برده است

محو ديداريم واعظ از سرِ ما دور شو * ذوق امروز از دل ما بيم فردا برده است

اى كه سير بيستون دارى هوس زحمت مكش * موج آب تيشهء فرهادش از جا برده است

از تصرفهاى حسن شوخ او در حيرتم * خويش را ننموده دل را از كف ما برده است

مىكند دل آرزوى صحبت فياض از آن * كز دم او پى به اعجاز مسيحا برده است

باز ذوق عاشقى بر عقل زور آورده است * ياد مستى رخنه در ملك شعور آورده است

نالهء بلبل سرودى ياد مستان داده است * بوى گل ديوانهء ما را به شور آورده است

من كجا و دست گل چيدن كجا اى باغبان * نالهء بلبل مرا اينجا به زور آورده است

عشق با من در ازل مىكرد تقرير غمت * سيل خاشاك مرا از راه دور آورده است

عشق را چندين هزاران ديدهء ديدار هست * عقل در بزم تماشا چشم كور آورده است

چهرهء بت آتش موساست گويى پير دير * سنگ اين بتخانه را از كوه طور آورده است

تا ز ياد خويش رفتم پر شدم از ياد دوست * بيخودى ظلمت ز خاطر برده نور آورده است

پيش ازين با ما نگاهش اين گرانيها نداشت * تا كه بازش بر سر ناز و غرور آورده است

داده تا با خود قرار هم‌نشينيهاى غير * زورها فياض بر طبع غيور آورده است

جسم خاكى گر بميرد آتش جان زنده است * گرد ميدان گر نباشد مرد ميدان زنده است

بهر خاميها جفاى روزگاران كيمياست * آتش افسردگان دايم به دامان زنده است

عشق باقى شد كه فانى در بقاى حسن شد * هر كه يوسف ديد داند پير كنعان زنده است