ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٢

95 [ در عشق تو ناله پيشهء ماست ]

ما به اين بىاعتبارى مهر سرگردان ماست * با هزاران ديده هر شب آسمان حيران ماست

با وجود آنكه مُهر از نامهء ما برنداشت * هيچ مكتوبى ندارد آنچه در عنوان ماست

بر سر خوان هوس عمريست مهمان خوديم * خوان رنگارنگ حسرت نعمت الوان ماست

از پى تحصيل خون دل هزاران غم خوريم * ميزبان حسرتيم و آرزو مهمان ماست

گرچه ما در تنگناى ديده‌ها موريم ليك * آنچه در وى وسعت دنيا نگنجد شأن ماست

گرچه عمر خويش در باطل بسر برديم ليك * حاصل كون و مكان حسرت‌كش بطلان ماست

دشت‌پيمايى نمىدانيم چون مجنون ولى * آنچه صحرا را نيارد در نظر دامان ماست

دامن وصل نكويان داده‌ايم از دست ليك * آنچه دستاويز هجران بوده هم دامان ماست

گرچه وصلش فكر بىسامانى ما را نكرد * ليك دايم هجر در فكر سر و سامان ماست

دوش دل را سوخت شيرينى مگر وصل تو بود * مىكشد امروز اين تلخى مگر هجران ماست

گر به گردون مىرسد فياض را سر دور نيست * قدردانيهاى عهد خان عاليشان ماست

گل بىرنگ عشق چيدهء ماست * ساغر زهر غم‌كشيدهء ماست

رخش امّيد تا بكى تازيم * وحشى مدعا رميدهء ماست

خاطرش از طرب مرنجانيد * اى دل و ديده غم رسيدهء ماست

آنچه ز اسباب عيش مانده به ما * آرزوى به خون طپيدهء ماست

در ره عشق هركجا بينى * نقش پاى سر بريدهء ماست

داده از خاك پاى يار نشان * منّت توتيا به ديدهء ماست

زيب تابوت ما شود فياض * هر گل حسرتى كه چيدهء ماست

در عشق تو ناله پيشهء ماست * گريه وِرد هميشهء ماست

از يك نگهش ز دست رفتيم * چشم تو هزار پيشهء ماست « 1 »

تا شيشهء دل زديم بر سنگ * هرجا پَريى به شيشهء ماست

بىريشه شديم سبز ليكن * هرجا نخلى ز ريشهء ماست

صد كوه به نيم ناله كنديم * اين معجزه كار تيشهء ماست

( 1 ) - هزارپيشه ، هزار بيشه ، صندوقچه‌اى كه داراى خانه‌هاى متعدد باشد ، هر وسيله‌اى كه به درد كارهاى متعدد بخورد .