ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٨

82 [ همين نه مرهم دلهاى خسته است شراب ]

به جادويى خراج بابل از هاروت مىگيرم * و ليكن در نمىگيرد درو جادوزبانيها

اگر كوتاه شد دست من از دامان فتراكش * ولى دارم از آن ترك شكارافكن نشانيها

عصاى آه گاهى دستگيرى مىكند فياض * و گرنه برنمىخيزم ز جا از ناتوانيها

به گلستان چو روى گل شود از روى تو آب * برفروزى چو رخ آتش شود از خوى تو آب

تو به اين مايه حيا باز مكن جيب مباد * كه ز نامحرمىِ باد شود بوى تو آب

بر لب جو مخرام اى بت رعنا ترسم * كه بدزدد روش از قامت دلجوى تو آب

در كفت آينه نبود كه پى شيشهء دل * سنگ برداشتى و شد به كف از خوى تو آب

بس كه در كشتن فياض شدى گرم شتاب * شده شمشير ز بيم تو به پهلوى تو آب

بنشين كه بىرخ تو ندارم قرار و تاب * عمر عزيز من چه به رفتن كند شتاب

صد نكته در تو هست كه در آفتاب نيست * حسن تو احتياج ندارد به آب و تاب

معشوق اگر نجيب بود حسن شرط نيست * رنگ شكسته كم نكند قدر آفتاب

از بس خجل شود ز نسيم تو دور نيست * گر در دماغ غنچه شود بوى گل گلاب

ترسم ز چشم فتنه گزندى به او رسد * زلفت فكنده است كتانى به ماهتاب

ترسم كه رنگ بر رخ تو شرم بشكند * طفل نگاه خيره و روى تو بىنقاب

فياض بر رخش نظرى چون كنم ز دور * صد غوطه مىخورد نگهم در خوى حجاب

عُجب در مستى ندارد هيچ فرقى با شراب * من نمىدانم چرا بدنام شد تنها شراب

رندى و چندين رعونت شيخى و صد گونه عجب * چون شود هشيار كس اينجا شراب آنجا شراب

بيخودى جاويد بايد عمر دنيا كوتهست * من نمىنوشم از آن در نشئهء دنيا شراب

نيست در دلبستگيها نشئه‌اى در باده هم * هست در وارستگى دنيا و ما فيها شراب

چارهء لغزيدنِ اين ره عصاى بيخوديست * هركجا افتم ز دست عقل گويم يا شراب

همين نه مرهم دلهاى خسته است شراب * كه موميايى رنگ شكسته است شراب

گل شكفتگى از جام باده سيرابست * كليدِ فتحِ درِ عيشِ بسته است شراب

طلسم توبهء ما را كه زاهدان بستند * به يك تبسم ساغر شكسته است شراب

به صد فسون ز دلم مهر باده نتوان برد * چو حرف راست به طبعم نشسته است شراب