ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٣

65 [ مشق شوخى مىكند طفلى به قصد جان ما ]

جز آنكه خود دلش از كف به عشوه‌اى بردى * تو و خداى دگر چيست جرم بيدل ما

اگرچه در رهش انديشه باطلست وليك * درست مىرود انديشه‌هاى باطل ما

به غير دوست كه در جان دوانده ريشهء مهر * زديم هرچه دگر رُسته بود از گِل ما

كسى كه لب به شكر خنده مىگزيد مدام * چه خو گرفت به ابرامهاى سائل ما

ز گفتگوى پريشان ما جهان پر شد * بسست هر دل ديوانه را سلاسل ما

بدين‌وسيله كه ميرزا سعيد ما تنهاست * چه خوب كرد كه فياض رفت از دل ما

آتش چكد چو آب ز طرز بيان ما * گويى كه شعله‌ايست زبان در دهان ما

از عكس چهره هر دو قدم در ديار عشق * طرح بهار ريخته رنگ خزان ما

امشب كه داشتيم حديث رخت نبود * دلسوزتر ز شمع كسى هم‌زبان ما

چون خامهء شكسته‌نويسان به وصف زلف * حرف درست سر نزند از زبان ما

فياض كس ز ضعف به ما ره نمىبرد * گاهى ز ناله پرس چو خواهى نشان ما

مشق شوخى مىكند طفلى به قصد جان ما * باده‌اى در غوره دارد ساقى دوران ما

شوخى حسن ترا نازم كه در هجران و وصل * جلوه از هم نگسلد در ديدهء حيران ما

گرچه ما خون مىخوريم اما ز گردون ايمنيم * عشق باشد هم بلا و هم بلاگردان ما

در برون آسمان بهتر كه جايى خوش كنيم * شورش سيل فنا ره كرده در ايوان ما

ما ز دلگيرى چه مىكرديم در دير وجود * گر عدم را ره نمىدادند در بنيان ما

عمرها شد تا رگ خواهش گشوديم و هنوز * خون حسرتهاى فاسد جوشد از شريان ما

ما قباى هستى خود واژگون پوشيده‌ايم * ابره‌اش مضمون ما و آستر عنوان ما

يوسف كنعان عقليم و زليخا نفس شوم * چاه ما دنيا و ابناى زمان اخوان ما

نوبت پرسش نمىافتد به دست هيچ‌كس * در قيامت داور ما گر كند ديوان ما

زين خجالتها كه ما را از گناهان حاصلست * زهد زاهد را نيارد در نظر عصيان ما

عهد ما از بىوفايىها نگردد رخنه دار * كرده با ايمان ما هم‌طينتى پيمان ما

وه كه ما چشم قبول از عشق داريم و هنوز * بر نكرد از خام‌سوزى رنگ كفر ايمان ما

غرق نافرمانييم و طرفه‌تر اين كز كرم * مىبرد فرمانرواى ما همان فرمان ما

هست خط تيره‌رو در مصحف روى بتان * در بيان تيره‌روزى آيه‌اى درشان ما

ما كجا و همت آزردن كس از كجا * همسرى با آسمان كى گنجد اندر شأن ما