ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١٥١

60 [ نايد بدر از سينه ز تنگى نفس ما ]

قدر ما سوختگان كم نشود بعد هلاك * ديده روشن كند آيينه ز خاكستر ما

تيره‌روزيم ولى عشق چو پرتو فكند * جامه چون خلعت فانوس شود در بر ما

پهلوى راحت ما را نبود آرامى * همچو جوهر مگر از تيغ كنى بستر ما

سايهء بال هما درد سر آرد چون موى * داغ عشق تو اگر سايه كند بر سر ما

زردى چهرهء ما قدر پر كاهش نيست * سيلى عشق مگر سكه زند بر زر ما

از غنا نيست كه ما ناز بر افلاك كنيم * اطلس چرخ برين تنگ بود در بر ما

صبح ما از افق شيشه چو طالع گردد * در نظر جلوهء خورشيد كند ساغر ما

رند و تردامن و مستيم و تو زاهد فياض * ما دماغ تو نداريم برو از سرما

تدبير ماست در گرو عقل پير ما * معلوم تا كجا برسد زور تير ما

برهان ز معرفت نگشايد در صواب * نقش خطا زند همه كلك دبير ما

در ملك دل تغلب ديوان ز حد گذشت * بد مىكند كفايت ما را وزير ما

ما دست دل به دامن زلف بتان زديم * باشد به روز حشر همين دستگير ما

فياض غم مخور كه دمادم رسد به گوش * بانگ بشارت از لب لعل بشير ما

اى غايب از نظر كه تويى مست ناز ما * بادا فداى ناز تو عمر نياز ما

يعقوب چشم بسته شكايت كند ز هجر * آخر ببين چه مىكشد اين چشم بازِ ما

دردا كه روز عمر به آخر رسيد و باز * آخر نمىشود غم دور و دراز ما

يك ذره در دل تو سرايت نمىكند * اين نالهء نفس‌گسلِ دل‌گداز ما

با آنكه نازنين جهانى و بىنياز * غير از تو كس نمىكشد اى دست ناز ما

ما را زبان شكوه ز بيداد هجر نيست * داند نيازمندى ما بىنياز ما

ما را زبان ديگر و تقرير ديگرست * فياض آشنا نشود كس به راز ما

نايد بدر از سينه ز تنگى نفس ما * اى ناله بيا دود برآر از قفس ما

اميد كه سر در پى اين قافله دارد * كز ناله خراشيده گلوى جرس ما

بگذشت چو برق از سرما تيغ تو اى واى * كاين شعله نگنجيد در آغوش خس ما

از دولت ديدار تو محروم بماند * در خلد اگر روزه گشايد هوس ما

هرچند ضعيفيم ولى از مدد عشق * در جلوه ز سيمرغ نماند مگس ما

جان پيشكش تست به شرطى كه دم نزع * بر روى تو باشد نگه بازپس ما