ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٤

39 [ ز پس افتادگان عرض نيازى پيشوايان را ]

كتابت كى تواند داد داد بىقراران را * سحاب خشك حسرت مىدهد مشتاق باران را

چه شد ديريست كز زلف بتان بويى نمىآرى * به اميدى نشاندى اى صبا اميدواران را

نمك دارد كه بعد از انتظار غم ز دل بردن * جراحت تازه سازد نامهء او دل‌فگاران را

گلستان را به سر تا سايهء سرو تو افتادست * بهار تازه‌رو دادست گويى نوبهاران را

هنوز اندر چمن زان شب كه بگشادى گريبانى * گل از بوى تو مرهم مىنهد داغ هزاران را

ستم باشد پس از رو دادن اسباب جمعيت * كه گردون دور تر گرداند از هم دوستداران را

مگر از كوى او فياض انداز « 1 » سفر دارد * وداع طرفه اى مىكرد امشب باز ياران را

نمىدانم چه آيينست كافر كج‌كلاهان را * كه شير دايه پندارند خون بىگناهان را

ز حالم غافلى ظالم نمىدانى كه مىبايد * غم اميدواران بيشتر اميدكاهان را

به شوخيهاى انصاف تو نازم در صف محشر * كه دامن مىدهد در دست مشتى دادخواهان را

ز اقبال بلند عشق بىطالع خبر دارم * كه تسخير سيه‌بختان كند مژگان سياهان را

تو اى سرخيل خوبان چون به خال و خط كنم وصفت * به تعريف دگر بايد ستودن پادشاهان را

به ما بسيار اى بدخو جفا كردى و بد كردى * ازين بدتر جفا بايست كردن نيك‌خواهان را

رميدنهاى عاشق در حقيقت دام معشوقست * به وحشت الفت ديگر بود جادونگاهان را

نگاه سركشش را التفاتى با اسيرانست * رعيت‌پرورى لازم بود شوكت‌پناهان را

به جهد خويش بايد دست در دامان رهبر زد * چه مىداند جرس درد دل گم‌كرده‌راهان را

به اين بيچارگيها دل همان در چاره مىبنديم * اميد ساحل از دل كى رود كشتىتباهان را

ز پس افتادگان عرض نيازى پيشوايان را * كه دشوارست قطع وادى اين فرسوده پايان را

كه مىگويد نوابخشان اين كو را كه يك ساعت * به طرف دامنى گيرند دست اين بينوايان را

چه خواهد شد نگاهى گر نباشد گوشهء چشمى * به اين بيگانگى تا كى توان ديد آشنايان را

غناى سلطنت كم‌مايه‌تر از مسكنت ديدم * مگر غالب شريكى هست با شاهان گدايان را

فريب رهبران شرع بيش از رهزنان آمد * نمىدانم كه از ره برده باشد رهنمايان را

دماغ دوربينيهاى عقل از عاشقان نايد * دليل ديگرى مىبايد اين آشفته‌رايان را

به من گفتى چرا فياض ترك زهدورزى كرد * چه دانم من به وى تقرير كن اين بحث آيان را

( 1 ) - انداز ، قصد ، ميل .